تست شماره یک برای پیام ویژه تست شماره دو برای پیام ویژه این یک پیام سوم ویزه است برای ارسال این یکی از پیام چهارم های ویژه است 0
ارکان نهاد
برنامه ها
جشنواره ها
کارگاه ها
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
مسابقات
مسابفات
اسامی برندگان
حلقه های معرفت
آشنایی با حلقه های معرفت
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
کرسی های آزاد اندیشی
آشنایی با کرسی های آزاد اندیشی
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
نهضت تفسیر
آشنایی با نهضت تفسیر
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
احکام دانشجویی
مفاهیم و اصطلاحات احكام
پایگاه اطلاع رسانی مراجع معظم تقلید
احکام شرعی
دانش افزایی سیاسی
آشنایی با دانش افزایی سیاسی
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
سیاسی
مباحث روز
ولایت فقیه
انقلاب اسلامی
جریان شناسی سیاسی
بیداری اسلامی
جنگ نرم
اصطلاحات سیاسی
فرهنگی
فرق و ادیان
قرآن و احادیث
اهل بیت
مهدویت
امام خمینی
مقام معظم رهبری
سایر شخصیت ها
اجتماعی و هنری
ورزشی
نشریات
سبک زندگی
اخلاق دانشجویی
توصیه های تربیتی
فضائل اخلاقی
رذائل اخلاقی
تالار گفتگو
کرسی مجازی
هم اندیشی مجازی (ویژه اساتید)
گالری تصاویر
فیلم و کلیپ
اینفوگرافی
گالری صوتی
کاریکاتور
دانلودها

روایت رویترز ازهمه آنچه که آمریکا قراراست به ایران بدهد

تعداد بازدید : 953
روایت رویترز از همه آنچه که امریکا قرار است به ایران بدهد

در حالی که تدارک وزاری خارجه شش کشور برای سفر به ژنو  نشان می دهد ایران و 1 5 بسیار به توافق نزدیک شده‌اند، با این حال به نظر می‌رسد متن توافقنامه‌ای که قرار است به امضای طرفین برسد هنوز نهایی نشده است.

به گزارش رجانیوز، این شرایط در حالی روی داده است که درباره مسائل مورد اختلاف هنوز روشن نیست که دقیقا چه اتفاقی رخ داده است. مسائلی که می‌توان محوری‌ترین آنها را «پذیرش حق غنی سازی» توسط طرف مقابل دانست.

دیدار محمد جواد ظریف وزیر امورخارجه ایران با کاترین اشتون مسئول سیاست خارجه اتحادیه اروپا

از سوی دیگر، طرفین هنوز روشن نکرده اند که معنای اصطلاح پذیرش غنی سازی در اینجا چیست. به عنوان نمونه روشن نیست که 1 5 به حق کامل ایران برای داشتن چرخه سوخت طبق ماده 4 ان پی تی درون خاک ایران اذعان کرده است یا نه. علاوه بر این، این هم مبهم است که تکلیف قطعنامه 1737 که غربی ها ادعا می کنند حق غنی سازی ایران را تعلیق کرده چه می شود.

برخی کارشناسان می گویند یک اتفاق بد این است که عبارات توافق نهایی به گونه ای نوشته شود که دارای ابهام باشد و در هنگام اجرای توافقنامه یا بحث درباره توافق نهایی هر کدام از دو طرف بتواند تفسیر خاص خود را از آن عرضه کند.

علاوه بر این شواهد نشان می دهد غربی ها علاوه بر 4 موضوع حق غنی سازی، نحوه تعدیل تحریم ها، ذخیره مواد 20 درصد و راکتور آب سنگین در اراک، روی یک موضوع پنجم هم تمرکز دارند که تا کنون کمتر رسانه ای شده و آن مسئله تعیین سقف انباشت برای مواد 5 درصد ایران است.

آخرین گزارش آژانس نشان می دهد که ایران حدود 10 هزار کیلوگرم اورانیوم 5 درصد دارد و غرب خواهان آن است که ایران ذخیره مواد 5 درصد خود  را محدود کند.

کارشناسان در تهران می گویند از آنجا که در این وافع این توافق اولیه است که با اصلاحاتی تبدیل به توافق نهایی خواهد شد، استفاده از عبارات مبهم در توافقنامه اولیه اقدامی دارای تبعات خطرناک خواهد بود.  

روایت رویترز از همه آنچه که امریکا قرار است به ایران بدهد

در همین حال آنچه امریکا پذیرفته است در مقابل این توافق به ایران بدهد، بحث‌هایی را به دنبال داشته است.

پایگاه ایران هسته ای اعلام کرد خبرگزاری رویترز مشخصات دقیق تحریم هایی را که 1 5 در صورت توافق روی گام اول در مذاکرات با ایران تعدیل خواهد کرد منتشر کرده است.

لویی شاربونو، خبرنگار این خبرگزاری در گزارشی که روز 30 آبان 1391 (21 نوامبر 2013) منتشر شده، نوشت راهبرد امریکا آزاد کردن تدریجی پول های مسدود شده ایران در بانک های خارجی است.

مقدار این دارایی ها حدود 50 میلیارد دلار برآورد شده است.

با این حال، همانطور که جان کری وزیر خارجه امریکا پنج شنبه هفته پیش به کنگره امریکا گفته است، گروه 1 5 در گام اول مقدار بسیار اندکی از تحریم ها علیه ایران را تعدیلمی کند.

شاربو نو در گزارش خود مشخصات دقیق تحریم هایی را که تعدیل خواهد شد، چنین شرح داده است:

1- لغو موقت تحریم های فلزات گرانبها، تعلیق فشارهای واشگتن به کشورهای وارد کننده نفت ایران، لغو موقت تحریم های پتروشیمی و اقدام قدرت های بزرگ برای زمینه سازی برای از سرگیری تجارت قانونی با ایران.

2- فراهم کردن دسترسی ایران به قطعات هواپیما.

3- رویترز به نقل از یک منبع آگاه نوشته است که به ایران این فرصت داده شده است که ظرف 6 ماه 3/5 میلیارد دلار نفت، دو الی سه میلیارد دلار محصولات پتروشیمی و یک تا دو میلیارد دلار طلا بفروشد.

4- براساس قیمت های کنونی، ایران می تواند روزانه 200 هزار بشکه نفت اضافه بفروشد که در واقع افزایش 20 درصدی صادرات نفت این کشور خواهد بود.

5- براساس توافق اولیه همچنین به ایران اجازه داده خواهد شد حدود 7/5 میلیارد دلار غذا و دارو و 5 میلیارد دلار کالاهای دیگر وارد کند. 

«حق غنی‌سازی»؛ قفل مذاکرات ژنو

مهدی محمدی، نیز در یادداشتی، به تشریح مباحث مرتبط با موضوع «حق غنی سازی» پرداخته است. وی در یادداشت خود نوشته است:

 همه نشانه ها حکایت از آن دارد که مسئله حق غنی سازی اصلی ترین موضوع مورد اختلاف در مذاکرات ایران و گروه 1 5 است. بر خلاف آنچه در بیشتر گزارش ها درباره مذاکرات ژنو 5 آمده، درواقع این مسئله بود که جلوی نهایی شدن توافق را گرفت و 3 مسئله دیگر یعنی تعدیل تحریم نفت و گاز در گام اول، خنثی شدن ذخیره اورانیوم 20 درصد ایران و نحوه فعالیت راکتور اراک در توافق موقت، فرع بر این موضوع است. میزان مقاومت و سرسختی که اکنون گروه 1 5 درباره موضوع حق غنی سازی از خود نشان می دهد از همه این موارد بیشتر است. این گروه –درست مانند ایران- مسئله غنی سازی را مسئله محوری در مذاکرات می داند و متوجه شده چالش بر سر این مسئله است که نهایتا سرنوشت مذاکرات روشن خواهد شد.

این نوشته تلاش می کند صورت مسئله «غنی سازی» را در مذاکرات ایران و 1 5  شفاف کند. هدف در این مقاله دو چیز است: 1- روشن کردن اینکه به لحاظ حقوقی، فنی و راهبردی موضع هر کدام از دو طرف درباره حق غنی سازی ایران چیست؟ 2- پرداختن به این موضوع که چه سناریوهای احتمالی در این باره وجود دارد که می تواند به یک توافق منجر شود.

یکم- اولین مسئله درباره حق غنی سازی ایران این است که برخی از اعضای گروه 1 5 –مشخصا فرانسه و امریکا – عقیده دارند در معاهده ان پی تی بویژه ماده 4 آن چیزی به نام حق غنی سازی وجود ندارد. از دید این دو کشور آنچه ماده 4 ان پی تی به رسمیت شناخته صرفا حق تحقیق، توسعه و استفاده صلح آمیز از فناوری هسته ای است و در هیچ کجای این معاهده از کلمه غنی سازی (Enrichment) استفاده نشده است. امریکا و فرانسه عقیده دارند حق غنی سازی در واقع تفسیری است که برخی کشورها مانند آلمان از این ماده کرده اند و یک حق مصرح و غیر قابل انفکاک نیست.

ایران در مذاکرات خود با گروه 1 5 تا کنون با 4 استدلال این موضوع را رد کرده است:

1- اولین استدلال ایران این است که وقتی در ماده 4 ان پی تی گفته شده است که کشورها حق تحقیق، توسعه و استفاده بدون تبعیض از فناروی صلح آمیز هسته ای را دارند در واقع به حق غنی سازی تصریح شده است چرا که به لحاظ فنی کاملا واضح است که غنی سازی یکی از مصادیق فناروی صلح آمیز هسته ای محسوب می شود و هیچ کس نمی تواند ادعا کند که غنی سازی یک فناوری صرفا نظامی است. در بدترین حالت آنچه گفته می شود این است که غنی سازی یک فناوری با کاربرد دوگانه است و این هم هیچ معنایی جز این ندارد غنی سازی دارای کارد صلح آمیز هست.

2- دومین استدلال ایران این است که ماده 4 اساسا وارد مصادیق نشده و یک مفهوم کلی را بیان کرده است که غنی سازی را هم در بر می گیرد. من در مذاکرات پیشین ایران و گروه 1 5 شاهد این موضوع بوده ام که وقتی مذاکره کنندگان ایرانی این بحث را مطرح کردند که مگر در ماه 4 از معدن یا راکتور اسم برده شده که این موارد جزو حقوق کشورها طبق ان پی تی محسوب می شود (؟) طرف های غربی هیچ پاسخی برای این استدلال نداشتند.

3- سومین استدلال ایران در مذاکرات این بود که در مذاکراتی که در سال 1968 منجر به تدوین پیمان ان پی تی شد و همچنین در مذاکرات میان امریکا و سازمان انرژی اتمی قبل از پیروزی انقلاب اسلامی طرف امریکایی تصریح کرده است که غنی سازی جزو حقوق اعضای ان پی تی محسوب می شود.

4- چهارمین استدلال ایران هم این بوده است که هم اکنون 4 کشور آلمان، ژاپن، برزیل و آرژانتین در حال غنی سازی هستند بدون اینکه سلاح اتمی داشته باشند و غرب هم هرگز آنها را به نقض ان پی تی متهم نکرده است.

ایران از این 4 استدلال همواره نتیجه گرفته است – و به نظر می رسد این نتیجه گیری کاملا قابل دفاع هم هست- که غنی سازی اورانیوم طبق معاهده ان پی تی حق ذاتی، مصرح و انفکاک ناپذیر اعضا از جمله ایران است.

دوم- دومین مسئله که در مذاکرات ایران و 1 5 مکررا مطرح شده این است که حتی اگر ایران طبق ان پی تی حقی هم برای غنی سازی داشته این حق طبق قطعنامه های شورای امنیت تعلیق شده است.

ایران به این استدلال همواره به دو شکل پاسخ داده است:

1- نخست اینکه ایران گفته است که قطعنامه های شورای امنیت به دلایل بسیار روشن غیر قانونی است و بنابراین مفاد آنها اساسا برای ایران الزام آور نیست.

2- دوم، ایران تاکید دارد حتی اگر به فرض محال، قانونی بودن قطعنامه های شورای امنیت هم پذیرفته شود، آنچه در این قطعنامه ها تعلیق شده «اعمال حق غنی سازی ایران تا زمان ایجاد اعتماد بین المللی» است نه اصل این حق.

سوم- سومین موضوع درباره حق غنی سازی ایران که اخیرا وارد مذاکرات شده این است که تیم ایرانی مذاکره کننده دو ایده جدید را در باره حق غنی سازی ایران مطرح کرده است که به نظر می رسد هر دوی آنها بر خلاف مقررات بین المللی و به نوعی زمینه سازی برای محروم شدن ایران از حقوق خویش است.

نخستین نکته ای که تیم مذاکره کننده ایران از آغاز مذاکرات ژنو 4 مطرح کرده این است که اصل حق غنی سازی را غیر قابل مذاکره می داند ولی آماده است درباره مکان، حجم، سرعت، سطح و گستره آن مذاکره کند. این سخن ظاهرا به این معناست که ایران از اصل حق خود صرف نظر نمی کند بلکه صرفا می خواهد درباره ابعاد آن مذاکره کند ولی نکته ای که در اینجا به آن توجه نمی شود این است که ماده 4 معاهده ان پی تی برای رفتار هسته ای کشورهای عضو از جمله غنی سازی هیچ شرطی به جز عدم انحراف به سمت سلاح و قرار داشتن زیر نظر آژانس قرار نداده است؛ بنابراین وقتی ایران اعلام آمادگی می کند که درباره سطح، حجم، مکان و ... غنی سازی مذکره کند یعنی در واقع پذیرفته است که از بخشی از حقوق خود طبق ان پی تی صرف نظر کند. در هر گونه مذاکره احتمالی باید این اصل را به یاد داشت که هدف کسب حقوق کامل ایران طبق ماده 4 ان پی تی از جمله چرخه سوخت با تاکید برغنی سازی صنعتی داخل خاک ایران است. اگر ایران پای سندی را امضا کند که این عبارت عینا در آن گنجانده نشده باشد در واقع هیچ معنایی جز این ندارد که از بخشی از حقوق خود طبق ان پی تی صرف نظر کرده و نوعی محروم سازی را پذیرفته است.

موضوع دومی که اخیرا آقای ظریف مطرح کرده این است که از آنجا که حق غنی سازی ایران یک حق ذاتی وغیر قابل انفکاک است، بنابراین لزومی ندارد که 1 5 به آن تصریح بکند چرا که به این حق تصریح بشود یا نه؛ در ذاتی بودن آن و بهرمندی ایران از آن تغییری ایجاد نمی شود.

این اظهارنظر در واقع تا حدود زیادی خطرناک است و راه را برای سوء استفاده غربی ها در مذاکرات با ایران باز می کند. کشورهای غربی بویژه امریکا که دائما در پی پیدا کردن راهی برای فرار از پذیرش حق غنی سازی ایران هستند می توانند از همین جمله استفاده کرده و زیر بار تصریح به حق غنی سازی ایران در توافق احتمالی نروند. همین دیروز هفته نامه تایم در مقاله ای به قلم مایکل کراولی با استناد به این سخنان آقای ظریف گفته بود که ایران موضع خود را درباره ضرورت گنجانده شدن حق غنی سازی در توافق احتمالی تعدیل کرده است. بدتر این است که هدف خود ظریف هم زمینه سازی برای امضای توافقی بوده باشد که در آن نامی از حق غنی سازی ایران به میان نیامده است. این امر جدای از اینکه به معنای محروم سازی ملت ایران از حق تاریخی خود است، هم بر خلاف فرمایش صریح رهبر معظم انقلاب است که صبح روز 29 آبان فرمودند ایران ذره ای از حقوق خود عقب نشینی نمی کند وهدف مذاکرات تثبیت حقوق ایران است، هم بر خلاف اظهارات قبلی تیم مذاکره کننده است که روشن شدن گام نهاییرا شرط نهایی کردن گام اول اعلام کرده بودند و هم زمینه را برای تعرض غربی ها به سایر حقوق ایران فراهم می کند. 

چهارم- آخرین بحث درباره حق غنی سازی ایران این است که اخیرا برخی منابع غربی از راهبرد واقعی غرب درباره به رسمیت شناختن یا نشناختن حق غنی سازی ایران پرده برداشته اند.

مطابق آنچه این منابع گفته اند در واقع امریکا قصدندارد نهایتا به حق غنی سازی ایران اذعان کند چرا که در این صورت 3 اتفاق ناگوار برای امریکا رخ خواهد داد:

1- اگر امریکا حق ایران برای غنی سازی را به رسمیت بشناسد، در این صورت دیگر نمی تواند در مذاکرات نهایی خواهان محدود شدن آن گردد.

2- اگر امریکا حق غنی سازی ایران را به رسمیت بشناسد زیر پای رژیم تحریم ها به لحاظ حقوقی خالی خواهد شد.

3- اگر امریکا حق غنی سازی ایران را به رسمیت بشناسد در موقع لزوم امکان برخورد با برنامه هسته ای ایران را نخواهد داشت.

مطابق آنچه این منابع گفته اند راهبرد مذاکراتی امریکا این است که نهایتا به ایران اجازه غنی سازی محدود بدهد بی آنکه این حق را به رسمت شناخته باشد.

به نظر می رسد تیم مذاکره کننده ایرانی که اکنون در آستانه امضای یک توافق با غرب قرار دارد باید نسبت به این نکته هوشیار باشد که اگر بر حق غنی سازی ایران تصریح نشود، هر گونه توافق احتمالی خانه ای است که روی آب ساخته شده و امریکا و غربی ها می توانند هر لحظه اراده کردند بر خلاف آن عمل کنند.