تست شماره یک برای پیام ویژه تست شماره دو برای پیام ویژه این یک پیام سوم ویزه است برای ارسال این یکی از پیام چهارم های ویژه است 0
ارکان نهاد
برنامه ها
جشنواره ها
کارگاه ها
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
مسابقات
مسابفات
اسامی برندگان
حلقه های معرفت
آشنایی با حلقه های معرفت
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
کرسی های آزاد اندیشی
آشنایی با کرسی های آزاد اندیشی
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
نهضت تفسیر
آشنایی با نهضت تفسیر
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
احکام دانشجویی
مفاهیم و اصطلاحات احكام
پایگاه اطلاع رسانی مراجع معظم تقلید
احکام شرعی
دانش افزایی سیاسی
آشنایی با دانش افزایی سیاسی
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
سیاسی
مباحث روز
ولایت فقیه
انقلاب اسلامی
جریان شناسی سیاسی
بیداری اسلامی
جنگ نرم
اصطلاحات سیاسی
فرهنگی
فرق و ادیان
قرآن و احادیث
اهل بیت
مهدویت
امام خمینی
مقام معظم رهبری
سایر شخصیت ها
اجتماعی و هنری
ورزشی
نشریات
سبک زندگی
اخلاق دانشجویی
توصیه های تربیتی
فضائل اخلاقی
رذائل اخلاقی
تالار گفتگو
کرسی مجازی
هم اندیشی مجازی (ویژه اساتید)
گالری تصاویر
فیلم و کلیپ
اینفوگرافی
گالری صوتی
کاریکاتور
دانلودها

تئاتر دانشجویی شوخی نیست!

تعداد بازدید : 700
تئاتر دانشجویی شوخی نیست!

در گونه‌های مختلف هنر، که امر هنر فی نفسه امری است با تعریفی در دو حوزه‌ی سنتی و امروزی‌تر، و مقصود این‌جا حوزه هنر مدرن است، حوزه‌ی تئاتر یکی از گونه‌های کمتر نمایان شده‌ از هنر است. تئاتر شاید به تعریفی جامع‌تر، ریشه در فرهنگ سنتی و مذهبی ایران داشته باشد، اما به بیان خاص و در حوزه‌ی تئاتر مدرن، یعنی تئاتری که مبتنی است بر واقعه نگاری و درداندیشی جامعه‌، با بیان مدرن و استمساک جویی ابزار و آلات امروزی برای بیان مقصودش، در هر شکل و اندازه‌اش مغفول مانده و نتوانسته عرض اندام نماید. اما همین شاکله‌ی کم‌جان هنر نمایشی مدرن که امروز مانند باریکه‌ی آبی ضعیف در بستر رودخانه‌ای عمیق و وسیعِ ادامه‌ راه می‌دهد، از کمترین حمایت‌ها و توجه برخوردار است. تئاتر حرفه‌ای البته به معنای دقیق کلمه میسر نشده است، اما همان تصویر گنگ و کمرنگ از تئاتر حرفه‌ای نیز مورد حمایت و پسند متولیان و حامیان آن واقع نشده است. این عدم توجه، از بالاترین و قدرتمندترین حلقه‌های مشتغل در حوزه‌ی تئاتر تا بنیانی‌ترین حلقه‌های آن، همچون «تئاتر دانشگاهی» تسری یافته است.


تئاتر دانشگاهی و تئاتر دانشجویی از مظلوم‌ترین، در عین حال که زایندگی و بالندگی این جریان به طور مستقیم یا غیر مستقیم به حوزه‌ی تئاتر دانشگاهی و دانشجویی وابسته است، این بخش اما این روزها به مدد کم توجهی ها و کم لطفی‌ها، کم جان‌تر و بی تلاطم‌تر از هر زمان خود شده است. در این میان اما دانشگاه‌های هنر به مثابه‌ی مهد بالندگی و تربیت تئاتر، آکادمی‌های هنرهای نمایشی و دیگر بنیان‌های آموزش دهنده و پرورش‌ دهنده‌ی هنر نمایشی، می‌کوشند این جریان را پویا و زنده نگاه دارند. اما در جستجو از میزان توفیق آن‌ها، می‌شود با نگاهی به بازده مالی و معنوی تئاتر، گستره‌ی هنر نمایشی در جامعه‌ی کنونی، رواج و اقبال عمومی از این عرضه‌ی هنر بتوان پاسخ را یافت.


تأسف و افسوس و صد افسوس جائی‌ست که دانشگاه و یا نهادی آموزشی را حضور و حیات هنر نمایشی به هر شکل، گونه‌ و اندازه‌ی آن نیازمند نداند و ضرورتی برای حضورش احساس نکند؛ و بدتر و افسوس افزون‌تر جائی‌ست که این نهادهای آموزشی در سطح عالی، به مقابله و مخالفت با این امر و ایجاد محدودیت‌های شدید و منع و قدغن متبادر شوند. این در حالیست که شاید قدیمی‌ترین و نامی‌ترین دانشگاه‌ها که به تدریس و ترویج تئاتر اشتغال دارند، توانایی فراهم آوردن فضایی ایده آل برای ظهور و بروز آن را ندارند، چه رسد به آن که دانشگاهی بدون توانایی ارائه‌ی کمترین امکاناتی برای تئاتر،‌ حتی ظاهراً و لساناً هیچ تمایلی به این امر نشان ندهد. متأسفانه این بخش و حمایت‌های این چنینی دقیقاً از همان زمین‌های وسیعی است که منوط به سلیقه‌ی مدیری است که برای مدتی محدود به اشتغال و یا اشغال میزی در حوزه‌ی فرهنگی، یا در حوزه‌ی مدیریت کل دانشگاه نائل آمده است و در تقسیم و بودجه بندی بخش‌های مختلف دانشگاهی، سلیقه و گاهاً کج‌سلیقگی‌های شخصی را میزان قرار می‌دهد و غالباً تئاتر و حتی گونه‌های تربیتی و پرورشی این‌چنینی در پایین ترین اولویت، و دورترین نقطه از مرکز توجه مدیران قرار می گیرند.


هنر مانند مادری مهربان این توانایی را دارد که هر تفکر و نقطه‌نگاهی، از هر زبان و قومیتی را به قرابت و اشتراک برساند و این امر در تئاتر هم در سطح عوامل اجرای نمایش و هم در گستره‌ی وسیع مخاطب، به خوبی مشاهده می شود. یکی از علل این امر یقیناً نشأت گرفتن تئاتر از ماهیت آن یعنی هنر بودنِ آن است. متأسفانه در سطوح کلان‌تر اما نگاه‌ها سطحی‌تر می‌شود ؛ بازخورد و واکنش به این حوزه از سطح یک هنر با زبانی قدرتمند و پویا، تا یک سرگرمی یا در بهترین حالت یک امر صرفا سرگرم کننده نزول می یابد. منافع و بازده در کمترین زمان اولویت اصلی می‌شود و مسلم است تئاتری که ماهیت آن بر تجربه و خطا برای اعتلا و نیل به هدفی بزرگ‌تر است نمی‌تواند در ابتدای راه خود پا به پای یک اثر سینمایی فاخر، بازخورد مثبت و برگشت مادی داشته باشد.


راه چاره‌ی این کم رونقی در اندکی توجه از سوی مدیران و متولیان فرهنگی، در رأس آن‌ها وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نهفته است. توجهی که شاید چشم دیگر نهادهای متولی را به سمت و سوی تئاتر دانشگاهی متمایل سازد و جان تازه‌ای به آن ببخشد. حمایت و گسترش بسترهای فیزیکی، استفاده‌ی بهینه از ظرفیت‌های سالن‌های موجود و اختصاص سالن‌های در دست انحصار نهادهای مختلف که روزهای سال را خاک می‌خورند، توجه ویژه به جشنواره‌ها و زمینه‌های عرض اندام تئاتر دانشجویی، هموچن «جشنواره تئاتر دانشگاهی» و توسعه جشنواره‌هایی از این دست، می‌تواند قدم‌هایی مفید و البته ابتدایی برای آغازی بر تئاتر حرفه‌ای دانشگاهی باشد.


امید و امید همچنان تنها مستمسک دانشگاهیان و دانشجویان علاقمند شاغل به تئاتر دانشگاهی است. امید برای روزهای پر رونق تئاتر تجربی از جنس نمایش دانشجویی.