تست شماره یک برای پیام ویژه تست شماره دو برای پیام ویژه این یک پیام سوم ویزه است برای ارسال این یکی از پیام چهارم های ویژه است 0
ارکان نهاد
برنامه ها
جشنواره ها
کارگاه ها
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
مسابقات
مسابفات
اسامی برندگان
حلقه های معرفت
آشنایی با حلقه های معرفت
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
کرسی های آزاد اندیشی
آشنایی با کرسی های آزاد اندیشی
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
نهضت تفسیر
آشنایی با نهضت تفسیر
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
احکام دانشجویی
مفاهیم و اصطلاحات احكام
پایگاه اطلاع رسانی مراجع معظم تقلید
احکام شرعی
دانش افزایی سیاسی
آشنایی با دانش افزایی سیاسی
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
سیاسی
مباحث روز
ولایت فقیه
انقلاب اسلامی
جریان شناسی سیاسی
بیداری اسلامی
جنگ نرم
اصطلاحات سیاسی
فرهنگی
فرق و ادیان
قرآن و احادیث
اهل بیت
مهدویت
امام خمینی
مقام معظم رهبری
سایر شخصیت ها
اجتماعی و هنری
ورزشی
نشریات
سبک زندگی
اخلاق دانشجویی
توصیه های تربیتی
فضائل اخلاقی
رذائل اخلاقی
تالار گفتگو
کرسی مجازی
هم اندیشی مجازی (ویژه اساتید)
گالری تصاویر
فیلم و کلیپ
اینفوگرافی
گالری صوتی
کاریکاتور
دانلودها

تقدیر از پوچ گرایی و شورش علیه دین در برج میلاد

تعداد بازدید : 1259
به بهانه دعوت از معمار یادمان های صهیونیستی به تهران
تقدیر از پوچ گرایی و شورش علیه دین در برج میلاد

ماه می 2014 مقارن با شصت و نهمین سالگرد جنگ جهانی دوم و شکست نازی ها، مصادف شده است با حضور «پیتر آیزنمن» در برج میلاد تهران. آیزنمن 72 ساله متولد نیوجرسی آمریکا و معمار مشهور بین المللی است که به ویژه با طراحی و ساخت آثاری در نیمه دوم قرن بیستم به شهرت جهانی دست یافته است. یکی از بحث برانگیزترین سازه های وی مربوط به یادمان هلوکاست در برلین است. وی این مجموعه را در ماه می 2005 به مناسبت 60 امین سال شکست نازی ها ساخت. معماری این یادمان که متشکل از 2711 مکعب سنگی خاکستری رنگ در فضایی به وسعت 19 هزار متر مربع می باشد در نزدیکی محل خودکشی هیتلر در برلین قرار دارد.

سبک معماری این مجموعه با توجه به ارتفاع های متغیر این مکعب مستطیل های سنگی که بین 20 سانتیمتر تا حدود 5 متر متغیر است نوعی طراحی موجی شکل را به بیننده تلقین می کند. ساخت این نماد در برلین که مرکز یهودی ستیزی در دوره پیش از جنگ جهانی دوم است، در کنار بسیاری دیگر از فشارهای صهیونیسم بین الملل بر آلمان در امتداد انتقام گرفتن از آلمانی ها ارزیابی می شود. آیزنمن یادمان های دیگری نیز در این رابطه ساخته است و پیوند تنگاتنگی میان هنر وی و تبلیغ ادعای دروغین هلوکاست در جهان وجود دارد.

به عقیده برخی از کارشناسان، هنر معماری وی اسیر فلسفه پوچ گرایی و شورش علیه ساختارهای دینی و ملی در هنر معماری است. دعوت از آیزنمن و بسیاری از کارهای عجیب از همین دست در یک سال گذشته نشان می دهد نگرانی نظام نسبت به رویکرد دولت یازدهم در مقوله های فرهنگ و سیاست خارجی چندان بیراه نبوده است.

  جریان هایی که در حوزه فرهنگ و شعر انقلاب دست به دعوت از عناصر معاند آرمان های انقلاب اسلامی، همچون یدالله رویایی می زنند و در حوزه سیاست خارجی، برخوردهای زننده و ضد دیپلماتیک افرادی چون جک استراو و سایمون گس در طول سال های گذشته مانع از پهن کردن فرش قرمز پیش پای آنها نمی شود، در سکانسی دیگر به عنوان حمایت از چهره های علمی و هنری در زمینه معماری مدرن، فردی را به تهران دعوت می نمایند که رسالت جهانی وی تحریف تاریخ و حمایت از دروغ بزرگ هلوکاست است.

دکتر ظریف در جلسه 15 اردیبهشت مجلس شورای اسلامی اعلام کرده است تا زمانی که وزیر خارجه جمهوری اسلامی است اجازه انجام پروژه صهیونیستی امنیتی سازی ایران به بهانه انکار هلوکاست را نخواهد داد. این سیاست هر چند که در نگاه اول می تواند شامل انگاره هایی منطقی باشد، اما وقتی در کنار خط مشی ظریف و سوابق وی و نیز سوابق یک ساله دولت یازدهم قرار می گیرد، با چالش هایی مواجه می شود. به نظر می رسد کنار کشیدن ایران از انکار هلوکاست و دفاع از مظلومیت ملت فلسطین نه به منظور امتیازگیری متقابل از طرف های غربی بلکه در راستای اعتماد سازی های یک طرفه و بی نتیجه صورت می گیرد.

با نگاهی به گذشته دکتر ظریف در سیاست خارجی و پرونده هسته ای بر اساس آنچه که مستند «من روحانی هستم» پخش کرد، این تفکر وجود دارد که وی و تیم همفکر او در مسائل سیاست خارجی و هسته ای بیش از آنکه به دنبال ارائه راهکارهای متوازن و از موضع برتر باشند، مایلند طرف های غربی را از به قدرت رسیدن رقیبان داخلی خویش بترسانند. ادبیاتی که ظریف در گفتگو با البرادعی در جریان مذاکرات هسته ای در دولت دوم خرداد به کار برد صراحتا به معنای تحقیر آزادگی و صلابت ملت ایران ارزیابی می شود. چهره و لحن التماس گونه ظریف در آن گفتگو هر ایرانی را به شدت متاثر می کند و نشان می دهد که چه حدی از سیاست واپس گرایی در این رویکردی وجود دارد.

از سوی دیگر با کنار هم قرار دادن چند موضع دولت یازدهم، می توان تا حدودی به میزان کاربردی بودن ادعای ظریف در جلسه علنی مجلس شورای اسلامی پی برد. در یکی از مواضع جنجالی در اوایل فعالیت ظریف به عنوان وزیر امور خارجه بحث عدم انکار هلوکاست به طور رسمی در صفحه توییتر او منتشر شد. جمله «آن مرد که هلوکاست را انکار می کرد رفته است» موجب موضع گیری های منتقدان علیه ظریف و جایگاه وزیر امور خارجه شد. در موضع بحث برانگیز دیگری ظریف در یک سخنرانی در دانشگاه تهران در پاسخ به دانشجویی می گوید: «دولت آمریکا که با یک بمب می تواند تمام سیستم دفاعی ما را از کار بیندازد چه لزوم دارد از انرژی هسته ای ایران بهراسد؟»

حسن روحانی نیز با بیان این رویکرد که «اگر کسی موافق برقرار بودن تحریم هاست دلیل خود را بیان کند» عملا به این نقطه نهایی اشاره می کند که برای دولت وی اولویت اول تنها و تنها لغو تحریم هاست. در چنین شرایطی انتظار انتشار اخباری در ردیف حضور آیزنمن در تهران باید بیش از پیش برای اهالی رسانه عادی باشد.

 در رویکرد دولت جدید، تنش زدایی، عادی سازی روابط بر اساس استانداردهای مورد نظر آمریکا و شبکه حامیان صهیونیسم حرف اول را می زند؛ و کمال تاسف در این است که همه این اقدامات منجر به لغو هیچ یک از تحریم های اساسی نیز نمی شود. رویکرد جدید در کارنامه یک ساله خود ضمن آنکه امتیازهای بی نظیری هم چون گفتگوی مستقیم با ریاست جمهوری آمریکا و لغو یک جانبه بخش وسیعی از فعالیت های هسته ای را رقم زد، در مقابل حتی امکان برداشت از صدقه چهار میلیارد دلاری را نیز ندارد. در واقع در این سیاست ایران متعهد می شود که چهره های حامی رژیم کودک کش - که از طرف دستیار ویژه رئیس جمهور، حکومت بنی اسرائیل خوانده می شوند - را به تهران دعوت کند و در مقابل، کم ترین واکنش عملی نسبت به منع صدور روادید از جانب آمریکا برای سفیر ایران در سازمان ملل صورت نگیرد.

علی احمدپور؛