تست شماره یک برای پیام ویژه تست شماره دو برای پیام ویژه این یک پیام سوم ویزه است برای ارسال این یکی از پیام چهارم های ویژه است 0
ارکان نهاد
برنامه ها
جشنواره ها
کارگاه ها
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
مسابقات
مسابفات
اسامی برندگان
حلقه های معرفت
آشنایی با حلقه های معرفت
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
کرسی های آزاد اندیشی
آشنایی با کرسی های آزاد اندیشی
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
نهضت تفسیر
آشنایی با نهضت تفسیر
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
احکام دانشجویی
مفاهیم و اصطلاحات احكام
پایگاه اطلاع رسانی مراجع معظم تقلید
احکام شرعی
دانش افزایی سیاسی
آشنایی با دانش افزایی سیاسی
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
سیاسی
مباحث روز
ولایت فقیه
انقلاب اسلامی
جریان شناسی سیاسی
بیداری اسلامی
جنگ نرم
اصطلاحات سیاسی
فرهنگی
فرق و ادیان
قرآن و احادیث
اهل بیت
مهدویت
امام خمینی
مقام معظم رهبری
سایر شخصیت ها
اجتماعی و هنری
ورزشی
نشریات
سبک زندگی
اخلاق دانشجویی
توصیه های تربیتی
فضائل اخلاقی
رذائل اخلاقی
تالار گفتگو
کرسی مجازی
هم اندیشی مجازی (ویژه اساتید)
گالری تصاویر
فیلم و کلیپ
اینفوگرافی
گالری صوتی
کاریکاتور
دانلودها

كدام قاريان مورد لعن قرآن قرار دارند؟

تعداد بازدید : 1398
كدام قاريان مورد لعن قرآن قرار دارند؟

در قرآن مجید، آیه شریفه ای است که امر به تلاوت و قرائت قرآن می کند: "وَ رَتِّلِ القُرآنَ تَرتیلا" (قرآن را با تأنّی و شمرده بخوانید) و همچنین در این کتاب آسمانی آمده است: "فَاقرَؤُو مَا تَیَسَّرَ مِنَ القُرآن" (به مقدار میسر قرآن بخوانید). در تفسیر نور الثقلین ذیل آیه اول، این روایت از امام صادق (ع) ذکر شده که حضرت فرمودند:"منظور این است که در قرآن مکث کنی و آرام بخوانی و آن را با صوت زیبا بخوانی" در کتاب شریف کافی نیز احادیثی از پیامبر نقل شده که ایشان خواندن قرآن را با صوت زیبا تائید و تشویق فرموده است. از آن جمله حضرت می فرماید: "لِکُلِّ شَیءٍ حِلیَةٌ وَ حِلیَةُ القُرآنِ الصَّوتُ الحَسَنُ" (برای هر چیزی زیبایی است و زیبایی قرآن صدای نیکو است.) همچنین آن کتاب شریف، روایتی از امام صادق (ع) نقل می کند که آن حضرت دربارۀ امام سجاد(ع) می فرماید: "کانَ عَلیُ بنُ الحُسَینِ أَحسَنَ النّاسَ صَوتاً" (امام سجاد(ع) در میان مردم زیباترین صوت قرآن را داشتند.)


همچنین، در تاریخ صدر اسلام آمده که پیامبر اکرم(ص) آن قدر قرآن را زیبا تلاوت می نمودند که مشرکان مکه و سرسخت ترین دشمنان ایشان مانند: ابوجهل، نیمه های شب به طور مخفیانه به کنار منزل ایشان می رفتند تا از تلاوت قرآن پیامبر لذت ببرند.

اینها همه دلالت بر این دارد که اسلام به قرائت قرآن با صوت زیبا و رعایت تجوید سفارش کرده و شیوۀ پیشوایان دین هم این چنین بوده است.

اما ما با دسته ای از روایات برمی خوریم که گروهی از قاریان قرآن مورد مذمّت و سرزنش قرار می گیرند و این بیشتر دربارۀ قاریان آخرالزمان است. در بحارالأنوار آمده است: پیامبر(ص) می فرمایند: "در آخرالزمان گروهی می آیند که سنشان کم است و سفیه اند. خوب حرف می زنند، زیاد نماز می خوانند و زیاد قرائت قرآن می کنند. این ها از دین خارج می شوند، چنان که تیر از کمان خارج می شود، پس این ها را بکشید."

همچنین، احادیث دیگری در مورد مذمّت برخی قاریان قرآن در کتب روایی ما آمده است. از آن جمله این قول پیامبر(ص)  است که فرمود: " چه بسا قاری قرآنی که قرآن او را لعنت می کند." و یا امام صادق(ع)  فرمود: "کسی که بر امام ستمگری وارد شود و بر  او  قرآن بخواند و  قصد او کسب آبروی دنیایی باشد، آن قاری با هر حرفی که از قرآن تلاوت می کند، ده لعنت می شود و شنونده هم با هر حرفی یکبار لعنت می شود."

در جمع بین این دو دسته روایات، در ابتدا سفارش و توصیۀ به قرائت قرآن با صوتی زیبا شده و سپس گروهی از قاریان مورد نکوهش قرار گرفته اند. باید گفت قاری‌ای که قرآن را با صوت زیبا تلاوت می کند، نباید قصد ریا داشته باشد و فخر فروشی کند و هدف او دنیا باشد، اگر چنین باشد، نه تنها ثوابی نمی برد، بلکه قرآن او را لعن می کند.

علامه مجلسی در کتاب "مشکاة الأنوار" روایتی از امام محمدباقر(ع) نقل می کند که آن حضرت قاریان قرآن را بر سه دسته تقسیم می فرماید:

شخصی که قرآن خوانده و آن را سرمایه دنیای خود و وسیله جلب مال و امکانات از پادشاهان گردانیده است و با قرآن بر مردم فخر فروشی می نماید.

شخصی که قرآن را خوانده و حروف آن را حفظ و ضبط کرده، ولی حدود و احکامش را ضایع ساخته، تمام همّ و غم او در درست خواندن الفاظ است، ولی بصیرتی در دین ندارد، خداوند این گروه از قاریان را زیاد نکند.

شخص دیگر آن است که قرآن خوانده و دوای قرآن را بر دردهای دل خود گذاشته و شبهایش را به قرآن بیدار داشته و به سبب قرآن، روزها تشنه مانده به روزه داشتن و به قرآن برپا ایستاده است در مساجد و جاهای نماز، و در شبها پهلو از رختخواب تهی کرده است به سبب قرآن، پس به برکت این جماعت خداوند عزیز و جبّار رفع می نماید بلاها را و به خاطر این جماعت است که مسلمانان را بر دشمنان غلبه می دهد، و به خاطر این جماعت حق تعالی باران از آسمان می فرستد، والله که تعداد این جماعت در میان قاریان از گوگردِ احمر کمترست.

در این دسته بندی به نظر می رسد گروه اول و دوم مورد سرزنش و لعن قرآن قرار گیرند، گروه اول به خاطر کسب موقعیت و شهرت و بدست آوردن امکانات دنیوی، با انگیزۀ جاه طلبی و دنیاپرستی، قرآن را وسیلۀ نزدیکی خود به قدرتمندان قرار داده واینگونه از زیبائی های قرآن، که خوان نعمت الهی است، بهره برداری سوء می نمایند و گروه دوم فقط به ظاهر قرآن بسنده کرده و تدبر در آیات قرآن کریم که وظیفۀ اصلی قاریان و حاملان قرآن برشمرده شده را به فراموشی سپرده اند. خواندن قرآن باید با اندیشیدن و تدبر در آیات آن و فهم آنها وعمل به دستورات آن همراه باشد. در روایت نقل شده که "مؤمن حرمتش از قرآن بیشتر است." علت آنست که مؤمن و حامل قرآن وقتی به آداب قرآن متخلّق شد، دیگر حرمتش از نقش و کاغذ قرآن که خود به سبب آیات نوشته شده در آن حرمت یافته است، بیشتر می شود و این اخلاق و آداب حسنۀ قرآن هرچه بیشتر در او ظاهر شود، موجب احترام بیشتر او می گردد، همانطور که هرچه اخلاق مذموم و نقایص در انسان ظهور کند باعث نقص ظهور قرآن در او و نقص حرمت او می گردد.

در وصف حضرت رسول اکرم(ص) وارد شده که "کانَ خُلقُهُ القرآنَ" یعنی خُلق آن حضرت قرآن بود. به واقع قرآن حقیقی ایشان هستند که محل لفظ و معنی قرآن و اخلاق قرآنند.

بنابراین، حرمت قرآن امریست والا و بالاتر از محدودۀ ظاهر آن. اگر مراجعه کننده به این کتاب الهی حرمت آن را حفظ نکند، لاجرم از آن دور شده است؛ چرا که حریم این کتاب الهی را حفظ نکرده است و صاحب این حریم که ذات زندۀ قرآن است او را از خود می راند و این همان لعنتی است که به خوانندۀ اومی رسد. باید دانست که حفظ حرمت قرآن فرع بر شناخت حریم حقیقی آن است که همان جایگاه بلند علی و حکیم است. " وَ إِنَّه فی أُمِّ الکِتابِ لَدَینا لَعَلیٌّ حَکیمٌ" بنابراین قرآن لعن می کند تلاوت کنندۀ جاهل را که حرمت آن را نگه نمی دارد.

امام باقر(ع) در حدیثی طولانی قرآن را اینگونه وصف می نمایند: " قرآن به صورت نیکویی به صحرای محشر خواهد آمد و شفاعت حاملان خود را خواهد کرد" راوی پرسید: آیا قرآن می تواند سخن بگوید؟ حضرت تبسم نمود و فرمود: خدا رحمت کند ضعیفان شیعیان ما را که آنچه از ما می شنوند تسلیم می کنند و اذعان می نمایند، بعد از آن فرمود: نماز، شخص است و صورتی دارد و امر و نهی می کند، راوی می گوید: صورت من متغیّر شد و گفتم هرگز نمی توانم این سخن را در میان مردم نقل کنم.

حضرت فرمود: می خواهی سخن گفتن قرآن را به تو بگویم، گفتم: بله، فرمود: در قرآن است که نماز از فحشا و منکر نهی می کند، و ذکر خدا بزرگتر است، چون نماز نهی می کند؛ پس سخن می گوید و ماییم ذکر خدا و ما بزرگتریم، حضرت فرمود: هرکه ما را به نماز نشناسد، حق ما را نشناخته و انکار حق ما کرده است.

در این قول، حضرت سخن گفتن قرآن با سخن گفتن و نهی نماز از فحشا و منکر را تبیین و تفسیر می نمایند. حال لعن قرآن نیز از جانب حقیقت قرآن، امری مورد انتظار و غیرقابل انکار می باشد.

پروین صفابخش؛