تست شماره یک برای پیام ویژه تست شماره دو برای پیام ویژه این یک پیام سوم ویزه است برای ارسال این یکی از پیام چهارم های ویژه است 0
ارکان نهاد
برنامه ها
جشنواره ها
کارگاه ها
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
مسابقات
مسابفات
اسامی برندگان
حلقه های معرفت
آشنایی با حلقه های معرفت
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
کرسی های آزاد اندیشی
آشنایی با کرسی های آزاد اندیشی
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
نهضت تفسیر
آشنایی با نهضت تفسیر
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
احکام دانشجویی
مفاهیم و اصطلاحات احكام
پایگاه اطلاع رسانی مراجع معظم تقلید
احکام شرعی
دانش افزایی سیاسی
آشنایی با دانش افزایی سیاسی
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
سیاسی
مباحث روز
ولایت فقیه
انقلاب اسلامی
جریان شناسی سیاسی
بیداری اسلامی
جنگ نرم
اصطلاحات سیاسی
فرهنگی
فرق و ادیان
قرآن و احادیث
اهل بیت
مهدویت
امام خمینی
مقام معظم رهبری
سایر شخصیت ها
اجتماعی و هنری
ورزشی
نشریات
سبک زندگی
اخلاق دانشجویی
توصیه های تربیتی
فضائل اخلاقی
رذائل اخلاقی
تالار گفتگو
کرسی مجازی
هم اندیشی مجازی (ویژه اساتید)
گالری تصاویر
فیلم و کلیپ
اینفوگرافی
گالری صوتی
کاریکاتور
دانلودها

با افزایش جمعیت به فکر اشتغال جوانان هم باشیم

تعداد بازدید : 2162
"همراه با افزایش جمعیت به فکر اشتغال جوانان هم باشیم"

در بخش دوم نشست «سیاست ها و راهکارهای افزایش جمعیت» اشاره شد که ایران از لحاظ میزان باروری در سطح کشورهای اروپایی و توسعه یافته قرار گرفته ولی هنوز از لحاظ میزان رشد جمعیت همانند این کشورها به رشد منفی یا صفر نرسیده است، کارشناسان عنوان کردند سیاستگذاران باید برنامه ریزی و راهکارهایی را ارائه دهند تا طی 30 سال آینده کشور ما از لحاظ جمعیتی به رشد منفی نرسد و وضعیت جمعیتی ما همانند بسیاری از کشورهای اروپایی قرار نگیرد، همچنین در ادامه این نشست به نقش فرهنگ سازی در افزایش میزان باروری در بین خانواده ها اشاره شد و کارشناسان معتقدند هستند بهتر است در کنار سیاست های تشویقی افزایش باروری در کشور به مساله فرهنگ در بین زوجین و خانواده ها نیز توجه جدی شود. در بخش پایانی میزگرد سعی شده از دیدگاه متخصصین راهکارهای نهایی برای افزایش باروری در کشور ارائه شود که متن مشروح آن ذکر شده است:

در این نشست دکتر شهلا کاظمی پور دکترای جامعه شناسی، متخصص جمعیت و توسعه و عضو هیات علمی دانشگاه تهران و دکتر فرشته بهمنش دکترای بهداشت باروری و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی بابل به بررسی وضعیت، سیاست ها و راهکارهای افزایش جمعیت در کشور پرداختند که بخش سوم به شرح زیر است:

*خانم دکتر بهمنش آیا استفاده از روش های جلوگیری از بارداری توسط زوجین می تواند در ناباروری آنها تاثیر منفی داشته باشد؟ یا استفاده از این وسایل توسط زوجینی که هنوز بچه دار شدن را تجربه نکردند می تواند شانس باروری در آنها را کاهش دهد؟

بهمنش: از دیدگاه علمی نقش استفاده از وسایل ضد بارداری در کاهش شانس بارداری زوجین تا کنون ثابت نشده است، مثلا خیلی ها بر این باور هستند که استفاده از قرص های ضد بارداری توسط زنان که تخمک گذاری آنها را مهار می کند، برگشت به تخمک گذاری به حالت اول را به تاخیر و یا با مشکل مواجه می کند، در صورتی که به این شکل نیست. از نظر علمی ثابت شده است که خانمی که به مدت یک سال یا چند سال از قرص ضد بارداری استفاده می کند به محض قطع مصرف قرص، به مدت دو ماه بعد تخمک گذاری به حالت عادی برمی گردد، البته باید گفت همانطور که مشاهده می کنیم هر 5 سال یکبار یافته های علمی به کلی دگرگون می شود شاید در آینده یافته های علمی عوارض استفاده از این قرص ها را نشان دهد باید ببینیم در آینده چه اتفاقی می افتد، در مورد استفاده از کاندوم به عنوان وسیله ضد بارداری هیچ مشکلی برای زوجین ایجاد نمی شود و اتفاقا چون اوایل ازدواج عفونت های زنانه بیشتر می شود توصیه می شود زدوجینی که نمی خواهند زود بچه دار شوند از این روش ضد بارداری استفاده کنند، اما روش ضد بارداری آی یو دی، به دلیل افزایش احتمال عفونت و چسبندگی در رحم می تواند باعث ناباروی زوجین شود و استفاده از آن به خصوص زنانی که هنوز هیچ بچه ای ندارند به هیچ عنوان توصیه نمی شود، باید گفت بسیاری از ناباروی ها از عفونت های دستگاه تناسلی زنان ریشه می گیرد زنان باید این عفونت ها را جدی بگیرند و خود درمانی انجام ندهند، حتما باید به متخصص زنان و یا ماما برای درمان مراجعه کنند، عفونت ها ابتدا بصورت عفونت قسمت تحتانی ژنیتال بروز می کند و تا زمانی که عفونت در این قسمت است مشکلی برای باروری ایجاد نمی کند اما اگر این عفونت درمان نشود و به قسمت های بالایی دستگاه ژنیتال یعنی به قسمت لوله ها و تخمدان ها برسد می تواند برای باروری خانم مشکل ایجاد کند و این مشکل در زنانی که مراجعه درستی به پزشک ندارد بیشتر اتفاق می افتد، دقیقا حدود یک سال طول می کشد که یک زوج متوجه می شود که مشکل ناباروی دارد و اگر زوجی بدون استفاده از هیچ روش ضد بارداری یک سال نزدیکی انجام دهند ولی بچه دار نشوند احتمال ناباروی درآنها وجود دارد و به آنها زوج نابارور می گویند و باید برای درمان اقدام کنند مگر اینکه سن خانم بالا و پریودهای نامنظم داشته باشند باید بعد از 6 ماه نزدیکی پی در پی، برای ناباروری خود به پزشک مراجعه کنند، حدود 10 درصد از زوج هایی که مشکل ناباروری دارند علت ناشناخته و احتمال عدم درمان آنها بسیار بالا است و مابقی نیازمند درمان های پیشرفته امروزی هستند که باید با حمایت هایی بیمه ای امکان بچه دار شدن را در این زوج ها فراهم کنیم.

*درمان زوج های نابارور چه تاثیری در رشد جمعیتی کشور دارد؟ یعنی با درمان و حمایت از این زوج ها چه تغییری در نمودار جمعیتی کشور ایجاد می شود؟

کاظمی پور: اگر فرض کنیم 20 درصد از زوج های ما نابارور هستند که البته این رقم بسیار بالا است، بتوانیم این میزان را درمان کنیم حدود یک پنجم به آمار جمعیتی کشور اضافه و میزان باروری ما که الان 1.8 است حدود 1.5 افزوده می شود، یعنی همه این زنانی که مشکل ناباروری دارند بارور شوند تقریبا میزان باروری از 1.8 فعلی به 2 درصد افزایش می یابد و من یک محاسبه ای دیگر انجام دادم و اعلام کردم اگر تاخیر در ازدواج نداشته باشیم و دختران ما در سنین متعارف ازدواج کنند بدون اینکه هیچ نوع سیاست تشویقی باروری اعمال کنیم باز هم حدود 2 دهم افزایش باروری خواهیم داشت، در حال حاضر با از بین بردن روند تاخیری سن ازدواج دختران و درمان ناباروری زوجین تقریبا حدود 3 تا 4 دهم میزان باروری در کشور افزایش پیدا می کند و در این صورت به آن حد مطلوب که در برنامه پنجم توسعه پیش بینی کردند و گفتند تا سال 2014 میزان جمعیت کشور باید به 2.1 و یا به اعتقاد برخی به 2.5 برسد با اصلاح این دو مورد، به آن میزان دست خواهیم یافت.البته در سیاست های تشویقی دولت هر دو مورد تاکید شده است و آن 50 موردی که در کمسیون مجلس بررسی می شود دو مورد از مواد آن در خصوص ناباروری است که قرار شد تمامی زنانی که چه ناباروری اولیه( اصلا بچه ندارند) یا ثانویه ( افرادی که بچه دارند ولی مجدد بارور نمی شوند) دارند درمان های آنها تحت پوشش بیمه ها قرار بگیرد، بند دیگر هم در مورد حل معضل تاخیر در ازدواج است. برای این مورد سیاست های تشویقی قرار دادند تا سن ازدواج برای دختران و پسران کاهش یابد، اما مشکلی که وجود دارد این است که ما در جامعه خود قوانین زیادی داریم، اما متاسفانه مسائلی که بار مالی دارند اجرای آن سخت تر و به تعویق می افتد و در این 50 ماده هم که برخی موارد بار مالی دارد منوط شد به تصویب در مجلس، برخی که بار مالی ندارد و چه بسا بار ارزش افزوده هم دارد مثل مسکوت گذاشتن وسایل پشیگیری از باروری سریعا در کل کشور اجرا می شود.

*خانم دکتر کاظمی پور سیاست ایران بر این است که جمعیت فعلی تا 150 میلیون نفر افزایش یابد، آیا با توجه به شرایط موجود جامعه و سیاست هایی که اعمال شده است رسیدن به این میران در کشور شدنی است یا نه؟

کاظمی پور: این یک هدف و برنامه است و معمولا وقتی که در کلاس ها درس می دهیم، می گوییم در برنامه ریزی ما سه مرحله داریم که یک مرحله شناخت وضع موجود است، دومی ترسیم وضع مطلوب و سومی تنظیم سیاست ها و راهکارها برای دستیابی از وضع موجود به وضع مطلوب است. وضع موجود ما می گوید در سال 90 حدود 75 میلیون جمعیت داریم وضع مطلوب می گوید بهتر است به 150 میلیون جمعیت برسیم، ولی این وضع مطلوب چون برای آن زمانی اتخاذ نکردند ما نمی دانیم چه سیاستی برای آن اتخاذ کنیم، آیا این وضع مطلوب 15 ساله اجرا می شود یا خیر. یعنی برای آن اصلا زمانی مشخص نشده است، چون معمولا سیاست ها را دولت ها اتخاذ می کنند این هم یک سیاستی است که دولت اتخاذ کرده که می خواهد در وضع مطلوب جمعیت را به 150 میلیون برساند، ولی تا زمانی که زمان آن مشخص نشود ما نمی توانیم سیاست و راهکار ارائه دهیم چون هر زمانی سیاست مربوط به خود را می طلبد، نکته دیگر این است که رهبری فرمودند جمعیت ایران به 150 میلیون نفر برسد و بعد از آن ثابت بماند، باید گفت هیچ جمعیتی نمی تواند از مرحله ای به بعد ثابت بماند، یعنی اگر جمعیتی با یک رشد فزاینده ای بالا برود کاهش آن هم حداقل 30 سال زمان نیاز دارد، در آن فاصله هم ممکن است ما از این میزان به 180 میلیون نفر جمعیت برسیم، این ها همه اهدافی است که ترسیم می شود و حتما باید برای اجرای آن زمان داشته باشیم تا بتوانیم راهکار اتخاذ کنیم. تا بر اساس آن محاسبات پیچیده ریاضی صورت بگیرد که ما اگر از 75 میلیون به 150 میلیون برسیم باید ببینیم مرگ و میر ما چقدر است و بعد این تحولات بر موالید و مهاجرت ها اثر دارد یعنی تمامی آینده نگری ها باید صورت بگیرد تا سیاست ها را تنظیم کنیم.

*امروزه برای افزایش جمعیت در کشور، یک سری سیاست های تشویقی نظیر افزایش مرخصی های زایمان برای زنان و مردان در نظر می گیرند، سئوال من این است که آیا می شود با وضع چنین قوانینی به رشد جمعیت مورد نظر دست یابیم؟

کاظمی پور: ما در راستای افزایش جمعیت در کشور فعلا سیاست ارشادی در جامعه داریم یعنی هنوز قانون و اجباری در فرزندآوری در کشور صورت نگرفته است، کشوری مثل چین سیاست اجباری جمعیت اعمال می کند اینکه هیچ خانواده ای بجز یک بچه نمی تواند فرزند بیشتری داشته باشد درغیر اینصورت باید در اردوگاههای کار اجباری کار کند، اما در کشور ما تمامی قوانین تصویب شده و در حال تصویب، همه از نوع سیاست های ارشادی فرزندآوری است این سیاست ها هم اکثرا از نوع رفاهی هستند، یعنی ما یک گام داریم از نظر سطح توسعه به جلو حرکت می کنیم همه این بحث هایی که در قانون سیاست های جمعیتی تدوین شده است و قرار است تصویب شود مثل افزایش زمان مرخصی زایمان از 6 به 9 ماه، همه جنبه رفاهی و ارشادی دارند و هیچ نوع اجباری در آن دیده نمی شود،من با این سیاست ها که اکثر جنبه رفاهی دارد موافق هستم، البته باید بگویم هنوزاین سیاست هایی که اتخاذ شده است به تصویب نرسیده و این قوانین ارشادی که در50 ماده است نیازمند دستورالعمل سازمانی است، به نظر من هنوز هیچ سیاست تشویقی افزایش جمعیت غیر از مسکوت کردن وسایل جلوگیری از بارداری در کشور اجرایی نشده است و سیاستی مثل افزایش مرخصی زنان، از جنبه رفاهی بسیار عالی است اما چون بار مالی برای دولت و بخش خصوصی دارد ممکن است بسیاری از سازمان ها زیر بار این نوع سیاست ها نروند مگر اینکه برای آن تامین اعتبار صورت بگیرد و نکته دیگر در مورد سیاست تشویقی افزایش مرخصی زایمان برای زنان، ممکن است امنیت شغلی آنها را تقلیل دهد چون کارفرماهها فکر می کنند اگر زن جوانی را استخدام کنند آنها ازدواج و باردار شود باید 9 ماه مرخصی با حقوق بدهند، در نتیجه ممکن است از استخدام زن جوان خودداری کنند و این به ضرر زنان تمام می شود،

یا بند دیگری که وجود دارد این است زنان ما با 10 سال سابقه خدمت برای هر یک بچه یک سال افزایش سنوات تعلق می گیرد و یعنی خانمی با 3 بچه و 10 سال سابقه کار می تواند بازنشسته شود، اگر چه این نوع سیاست ها جنبه رفاهی دارد اما این خطر برای دیگر زنان وجود دارد که کارفرماهها بگویند من این خانم را با 10 سال سابقه خدمت بازنشسته می کنم و یک تعهد نامه سوری هم از وی دریافت و آنها را بازنشسته می کنند.

*خانم دکتر بهمنش در جهت اعمال همین سیاست های افزایش جمعیت در کشور می بینم در دانشگاهها واحد درسی مانند تنظیم خانواده دانشجویان حذف و به جای آن واحد درسی آیین زندگی گنجانده شده است ابتدا به ضرورت وجود تنظیم خانواده در دانشگاهها اشاره کنید و بفرمایید پیامدهای حذف آن چه می تواند باشد؟

بهمنش: من از حذف چنین واحد درسی از دروس دانشجویان در دانشگاهها کاملا مخالف هستم، چون واحد تنظیم خانواده درست است که در راستای همان هدف کاهش رشد جمعیت گنجانده شده بود، اما یکی از اهداف مهم آن دادن آموزش و افزایش اطلاعات دانشجویان رشته های غیر پزشکی بود، یعنی اگر مقایسه ای بین دانشجویان رشته های علوم پزشکی با سایر رشته ها صورت بگیرد، می بینیم این تفاوت دیدگاه و اطلاعات نگران کننده و فاجعه آور است دانشجویان غیر علوم پزشکی در مورد روش های تنظیم خانواده هیچ گونه اطلاعاتی ندارند و این در حالی است که زندگی های انفرادی، روابط آزاد جنسی قبل از ازدواج در جامعه ما افزایش یافته است با این وجود ارائه آموزش آگاهی به این افراد لازم است تا آنها بیاموزند چگونه می توانند از افزایش حاملگی های ناخواسته، سقط جنین، انتقال بیماری های مقاربتی و عفونی نظیر ایدز پیشگیری کنند، این آگاهی ها در برخی از کشورها از همان سنین دبستان داده می شود ما دبستان را انتظار نداریم اما از دوران راهنمایی و دبیرستان باید این آموزش ها در مدارس شروع شود، با حذف آن کاملا مخالف هستم و اینکه بجای این واحد درسی به نام آیین زندگی قرار دادند می توانستند این واحد را در کنار همان واحد تنظیم خانواده بگنجانند و هر دو را با هم آموزش دهند اصلا جایگاه این درس در دانشگاهها بسیار خالی بود بهتر بود این واحد را اضافه می کردند نه اینکه تنظیم خانواده را حذف کنند، اگر چه این درس( تنظیم خانواده) آنطور که باید در دانشگاهها اطلاعات و آموزش لازم را به دانشجویان بدهد داده نمی شد، وحداقل 6 واحد باید به این درس اختصاص داده می شد تا بتوان اطلاعاتی به دانشجوی غیر پزشکی ارائه داد چون آموزش فیزیولوژی نیاز به آموزش آناتومی دارد و دانشجویانی که حتی آشنایی با اندام های جنسی خود ندارند چطوری می شود در دو واحد همه این اطلاعات را در اختیار آنها قرار داد، اما با توجه به این که امروزه در مشاوره های ازدواج هم زوجین آن اطلاعاتی که باید کسب کنند را دریافت نمی کنند و نمی شود با کلاس های مشاوره ای یک ساعته اطلاعاتی از روش های تنظیم خانواده کسب کرد آموزش چنین واحد درسی در دانشگاهها خالی از لطف نبود، و اگر بخواهیم به مهم ترین پیامد حذف چنین واحد درسی در دانشگاه اشاره کنم می تواند گفت با توجه به ذکر 80 درصدی طلاق ناشی از مشکلات و اختلالات جنسی، بسیاری از این اختلالات از عدم شناخت فیزیولوژی خود زوجین نشات می گیرد و وجود این واحد درسی در دانشگاها کمک زیادی در کاهش آمار طلاق در جامعه می نمود.

یکی از راهکارها برای رفع این مشکلات، راه اندازی مرکز مشاوره جنسی به دانش آموزان و والدین آنها در مدارس است و برای اینکه داشن آموزان راحت تر و بدون دغدغه بتوانند به این مراکز مراجعه کنند پیشنهاد می شود این مراکز خارج از محیط مدرسه و در نزدیکی مدارس راه اندازی شود تا آنها بدون هیچ ترس و دلهره ای به این مراکز مراجعه و دغدغه های جنسی خود را مطرح کنند.

نتیجه گیری

کاظمی پور: به نظر من جمعیت یک ثروت است هر چه جمعیت یک جامعه ای بیشتر باشد ثروت آن جامعه نیز بیشتر است ولی یک اصطلاحی وجود دارد و می گویند هر فرد دو بازوی کار و یک دهان خورنده دارد، اگر ما بتوانیم این دو بازوی کار را بکار بگیریم جمعیت به ثروت تبدیل می شود پس هر کشوری دنبال افزایش ثروت خود است ولی اگر از جمعیت فقط دهان خورنده داشته باشیم دیگر جمعیت ثروت نیست و ما اگر بتوانیم زیربناها را طوری تدوین کنیم که جمعیت فعلی را اولا به ثروت تبدیل کنیم و نیروهای سن کار جامعه را به کار بگیریم لذا جمعیت آینده هر چه بیشتر شود خیلی بهتر است نکته دوم اینکه افزایش جمعیت مقوله ای است که سیاست مداران بر آن نظر دارند که ما نیز مخالف نیستیم ولی این مافی این نیست که ما سایر سیاست های جمعیتی را مسکوت بگذاریم مثلا یکی از استدلال هایی که می شود این است که می گویند چون جمعیت کشور ما سالخورده می شود بنابراین ما افزایش باروری و افزایش جمعیت را در پیش بگیریم، من معتقد هستم ما چه سیاست افزایش باروری را داشته باشیم و چه نداشته باشیم این جمعیتی که هم اکنون نیروی کار هستند به سوی سالخورده گی خواهند رفت یعنی هم اکنون ما در کشور 5 میلیون جمعیت سالخورده داریم چند سال دیگر این میزان به بالای 10 میلیون می رسد، بنابراین ما باید سیاست حمایت از سالمندان را از همین امروز برنامه ریزی کنیم چون اگر 30 سال دیگر این افراد به سن سالمندی برسند نمی توانیم جوابگو باشیم زیر بناهای پزشکی، رفاهی و اقتصادی جهت رفاه حال سالمندان، را باید از همان امروز فراهم کنیم بنابراین این یک وادی است که باید مسئولان به آن توجه داشته باشند در واقع با سیاستگذاری درست، می شود به افزایش جمعیت، توانمد سازی سالمندان، استفاده از نیروی کار فعلی و غیره رسید.

بطور کلی مسئله جمعیت همانند پزشکی، امر کاملا تخصصی است و همانطوری که یک فرد عادی نمی تواند یک بیماری را بخصوص در مرحله بحرانی مداوا کند در مورد جمعیت هم حتما باید متخصصین جمعیتی و برنامه ریزان و جامعه شناسان روی این مسئله کار کنند و جامعه نگر باشند یعنی ابتدا ببیند مسئله چیست بعد از ریشه یابی، راهکار ارائه دهند، به نظر من با مصاحبه و رسانه ای کردن امر، مشکل جمعیتی کشور حل نمی شود، هر کشوری مختار است که بر اساس اهدافی که دارد یک سری سیاست های جمعیتی را در مقطعی داشته باشد و و این سیاست ها قانونی لایتغیر نیست که بخواهیم برای 30 سال یک سری سیاست های جمعیتی ترسیم کنیم بالطبع باید سیاست های جمعیتی گذشته ما تغییر کند و ما هم به این تغییر اعتقاد داریم ولی این تغییر نباید روبنایی باشد حتما باید مبتنی بر مطالعات باشد بر اساس آن ابتدا وضع گذشته را بررسی و همچنین وضعیت موجود خود و منطقه را ببینیم و بعد جمعیت کشور را آینده نگری و در نهایت وضع مطلوب را ترسیم نماییم و در نهایت راهکار ارائه دهیم، یعنی همه چیز بر اساس تحقیق و بررسی علل و عوامل وضع موجود و همچنین عوامل موثر بر این تحولات سیاست گذاری و برنامه ریزی شود، این در حالی است که در خوشبینانه ترین حالت تنها 20 درصد از نظرات کارشناسان و پژوهشگران در سیاست گذاری های مربوط به مسائل اجتماعی بررسی می شود. دلیل آن هم این است که یک عده ای در این مسیر به کمک چند مصاحبه یا گذراندن کلاس های جمعیت شناسی خود را به عنوان جمعیت شناس یا جامعه شناس وارد حوزه های مربوط به برنامه ریزی های اجتماعی کردند و این افراد گوی سبقت را می برند مسئله جمعیتی کشور را ریشه ای بیان نمی کنند یعنی همه جوانب گفته شود و وقتی همه جوانب به صورت شفاف دیده شود در این صورت است بهترین سیاست گذاری صورت می گیرد و می توانیم بگوییم چگونه از وضع موجود به وضع مطلوب دست یابیم اما وقتی تنها یک جنبه مسئله دیده شود مشکل ما حل نمی شود.

بهمنش: افزایش سن ازدواج و عدم حمایت از هزینه های سنگین ناباروری یکی از دلایل کاهش رشد جمعیت در کشور است که اگر به این دو مقوله رسیدگی شود تقریبا چهار دهم افزایش باروری در کشور خواهیم داشت، که همین افزایش، رشد جمعیت مطلوب خواهد بود، به نظر من کاری که باید صورت بگیرد این است که غیر از بررسی دقیق عوامل زیربنایی موثر در کاهش رشد جمعیت کشور، و اینکه به دیدگاه زوجین در مورد نحوه زندگی و تعداد فرزندان توجه شود بسیاری از این مشکلات برطرف می شود، در واقع کاهش مشکلات ازدواج و اشتغال جوانان حل شود بسیاری از این مشکلات حل می شود، سیاست گذاران جمعیتی دو دیدگاه در کشور را می پذیرند اولی طرفدار افزایش موالید و دیدگاه دومی نیز طرفدار استفاده از پنجره فرصت هستند در این دیدگاه دوم معتقد هستند پنجره فرصت زمانی است که بیش از 65 درصد جمعیت کشورمان نیروی کار باشد و طی تحقیقاتی که به عمل آمده است تا 30 الی 40 سال آینده ایران ما در پنجره فرصت قرار دارد یعنی باید برای رشد اقتصادی از این نیروی کاری که در اختیار دارد استفاده کند و به اشتغال بگیرد و بر این اساس اولویت بندی کنند و بگویند چه سیاستی در حال حاضر با این شرایط اقتصادی کشور برای جامعه ما مفید است این بهترین راهکار است یعنی در واقع با توجه به شرایط و مشکلات فعلی جامعه، به جای اینکه به افزایش جمعیت بپردازد همان نیروی کاری که ما داریم به کار بگیرد و همان دو مسئله که عنوان شد کاهش سن ازدواج از طریق ایجاد اشتغال راحت تر برای جوانان و اختصاص دادن بیمه برای داروهای زوجین نابارور، می تواند بسیاری از این مشکلات را رفع کند، به نظر من طی 10 الی 15 سال آینده بهتر است به مسائل اشتغال جوانان فکری شود و بعد از حل این مشکل، به فکر افزایش جمعیت و باروری در کشور باشند چون کشور ما تا 30 سال آینده مشکل جمعیتی نخواهد داشت.