تست شماره یک برای پیام ویژه تست شماره دو برای پیام ویژه این یک پیام سوم ویزه است برای ارسال این یکی از پیام چهارم های ویژه است 0
ارکان نهاد
برنامه ها
جشنواره ها
کارگاه ها
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
مسابقات
مسابفات
اسامی برندگان
حلقه های معرفت
آشنایی با حلقه های معرفت
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
کرسی های آزاد اندیشی
آشنایی با کرسی های آزاد اندیشی
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
نهضت تفسیر
آشنایی با نهضت تفسیر
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
احکام دانشجویی
مفاهیم و اصطلاحات احكام
پایگاه اطلاع رسانی مراجع معظم تقلید
احکام شرعی
دانش افزایی سیاسی
آشنایی با دانش افزایی سیاسی
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
سیاسی
مباحث روز
ولایت فقیه
انقلاب اسلامی
جریان شناسی سیاسی
بیداری اسلامی
جنگ نرم
اصطلاحات سیاسی
فرهنگی
فرق و ادیان
قرآن و احادیث
اهل بیت
مهدویت
امام خمینی
مقام معظم رهبری
سایر شخصیت ها
اجتماعی و هنری
ورزشی
نشریات
سبک زندگی
اخلاق دانشجویی
توصیه های تربیتی
فضائل اخلاقی
رذائل اخلاقی
تالار گفتگو
کرسی مجازی
هم اندیشی مجازی (ویژه اساتید)
گالری تصاویر
فیلم و کلیپ
اینفوگرافی
گالری صوتی
کاریکاتور
دانلودها

آیا من از همراهان امام در عصر ظهور هستم؟

تعداد بازدید : 1133
آیا من از همراهان امام در عصر ظهور هستم؟

تحکم معدودی کشورهای قدرتمند بر انبوهی از کشورهای مظلوم، زمین را مملو از ظلم و ستم کرده است. در مغرب زمین با ‌‌نهایت تفاخر هم جنس بازی را به رسمیت می‌شناسند. مشابهت عجیب فرقه فراماسونری به آنچه احادیث به عنوان «دجال» معرفی کرده‌اند، ذهن‌ها را به خود مشغول کرده است. ناگهان روز جمعه، از مکه مکرمه، خبر می‌رسد مهدی موعود (عج) ظهور کرد. چه تضمینی است برای اینکه علی رغم شناخت تمام علائم ظهور، ما در صف مخالفان آن حضرت نباشیم؟ آیا شناخت علائم حتمی و غیر حتمی، شرط کافی شناخت حق در هنگام ظهور است؟

جسته و گریخته از علائم ظهور حضرت ولی عصر (عج) شنیده‌ایم. مرگ حق و طرفداران حق، انجام آشکار گناه و آزادی گناهکاران، فراگیری ظلم و ستم، گرویدن جنسی مردان به مردان و زنان به زنان و... از علائمی است که معمولا تعبیر به علائم آخرالزمان و ظهور منجی می‌گردد. علائمی که گهگاه موجب می‌شود عده‌ای عامدانه یا جاهلانه خبر از نزدیکی قریب الوقوع ظهور حضرت ولی عصر (عج) بدهند، عده‌ای هم بهره برداری‌های شخصی کرده خود را نائب یا شخص امام عصر (عج) معرفی کرده و از این طریق اهداف و منافع مختلفی را پیگیری کنند.

باید توجه داشت علائم مطرح شده از دو جهت باید مورد توجه قرار گیرند. یکی از آن جهت که مقدار و میزان معینی برایشان ذکر نشده است و دیگر اینکه غیر حتمی هستند. برای مثال ممکن است عده‌ای بگویند وجود آمریکا برای فراگیری ظلم و ستم کافی است و عده‌ای دیگر بگویند خیر، هنوز کشورهایی نظیر ایران، گروه‌هایی نظیر حزب الله لبنان، انسان‌های آزاده در‌‌ همان آمریکا و... وجود دارند و نگاه قبلی، نگاه بدبینانه‌ای است. ضمن اینکه هیچ لزومی مبنی بر تقارن زمانی علائم مذکور با واقعه ظهور ذکر نشده است. ‌ای بسا سال‌ها پیش از آن اتفاق بیفتند. بنابراین اگر کسی آمد، از مکه هم آمد، جمعه هم آمد و قس علی هذا، چنانچه به علائم اخیر اشاره کرد و خود را مهدی موعود (عج) خواند، از چه طریق به حقانیت یا بطلان ادعای او پی ببریم؟

در پاسخ به سئوال اخیر ممکن است به علائم حتمی اشاره کنند که مطابق حدیث امام صادق (ع) عبارت‌اند از: خروج یمانى و سُفیانى، صیحه آسمانى، قتل نفس زکیّه، و فرو رفتن در بیابان. هرچند نسبت به قطعیت علائم فوق اندکی تردید نیست، اما آیا امکان ندارد عده‌ای سوء استفاده کرده، عوامل اخیر را به نفع خود مصادره نمایند و قبل از ظهور ولی عصر (عج) یا هم زمان با اعلان ظهور، در کنار موعود حقیقی، ادعاهایی را مطرح کنند؟ بنا به فرضی دیگر و مطابق روایات، ممکن نیست برخی اشخاص آگاه به قرآن و روایات معصومین در برابر اعلان ظهور آن حضرت با استناد به آیات قرآن و کلام معصومین (ع) احتجاج کرده و امامت ایشان را رد کنند؟ پس چه کنیم که هنگام ظهور، حق را از باطل تشخیص دهیم؟

آنچه پیش‌تر گفته شد، نشان از آن دارد که در هنگامه ظهور، حق گرایان و منتظران واقعی حضرت ولی عصر (عج)، همچنان که پیش از ظهور، دغدغه تشخیص و یاری رساندن به حق را داشتند، دچار اضطراب شدیدی خواهند شد. زیرا برای نصرت امام عصر (عج)، شناختن ایشان، تمیز آن حضرت از مدعیان دروغین و مبرا داشتن ایشان از آنچه مخالفان می‌گویند امری است ضروری.

آنچه لازمه رهایی انسان از فتنه‌ها و شبهات و موجب همراهی با حق می‌شود این است که انسان «با» حق باشد. حقی که ملاک و معیار آن قرآن، عترت و عقل است، نه شخص یا گروه خاص. چه اینکه اگر حق را قائم و مشروط به شخص قرار دادیم، بدیهی است که با خروج شخص از طریق حق، پیروان او نیز از مسیر حق خارج خواهند شد. اما چنانچه حق به استعانت از پیامبر برون (وحی و کلام معصومین (ع)) و پیامبر درون (عقل) شناسایی شود، آنگاه انسان حق را تشخیص می‌دهد، از شخصی که بر مدار حق می‌گردد تبعیت می‌کند و چنانچه‌‌ همان شخص از طریق حق خارج شد، تبعیت از او کنار گذاشته خواهد شد و به اصطلاح، سالبه به انتفاء موضوع رخ خواهد داد. زیرا انسانی که حق را می‌شناسد به این دلیل از کسی تبعیت می‌کند که وی همراه با حق است نه اینکه او شخصا خود حق است.

تامل در جملات امام حسین (ع) درباره علت عدم بیعتشان با یزید بن معاویه که می‌فرمایند: «مثلی لا یبایع مثله: هرکه مثل من باشد با هرکه مثل یزید باشد بیعت نمی‌کند»، آنچه پیش‌تر گفته شد را تایید می‌کند. امام حسین (ع) نمی‌گویند «من با یزید بیعت نمی‌کنم»، چرا که در این صورت معنی آن این است که من حق هستم و یزید باطل. ایشان می‌فرمایند هر کس مثل من باشد، به عبارت دیگر هرکس مثل من حق را بشناسد با هرکس که باطل باشد سازش نخواهد کرد. حال می‌خواهد سال ۶۱ هجری باشد، یا ۲۰۱۴ میلادی.

با سیری در تاریخ متوجه آفت جستجوی حق در اشخاص خواهیم شد. چنانچه پیروان آیین یهود مطابق آنچه در تورات آمده بود حقانیت حضرت عیسی (ع) را تشخیص می‌دادند و به آیین مسیحیت می‌گرویدند و سپس با ظهور اسلام مطابق آنچه همه پیامبران وعده داده‌اند، جملگی اعم از یهودی، مسیحی و مشرکین به اسلام می‌گرویدند، شاید هیچ مشکلی در زمین باقی نمی‌ماند. پیامبری حضرت محمد (ص) به عنوان خاتم انبیا و کامل کننده دین خدا نیز در همه شرایع پیشین وعده داده شده بود، اما هنگامی که ایشان رسالت خویش را آغاز کرد، جز اندکی توفیق اینکه بدوا به ایشان بپیوندند را نداشتند.

منتظر واقعی اگرچه یکایک علائم ظهور را بشناسد، اما از ابزار لازم و اهتمام برای شناخت حق در زمانه خویش بهره نبرد، دور از ذهن نیست اگر هنگام ظهور در صف مخالفین حضرت ولی عصر باشد.

مسعود ابراهیمی