تست شماره یک برای پیام ویژه تست شماره دو برای پیام ویژه این یک پیام سوم ویزه است برای ارسال این یکی از پیام چهارم های ویژه است 0
ارکان نهاد
برنامه ها
جشنواره ها
کارگاه ها
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
مسابقات
مسابفات
اسامی برندگان
حلقه های معرفت
آشنایی با حلقه های معرفت
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
کرسی های آزاد اندیشی
آشنایی با کرسی های آزاد اندیشی
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
نهضت تفسیر
آشنایی با نهضت تفسیر
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
احکام دانشجویی
مفاهیم و اصطلاحات احكام
پایگاه اطلاع رسانی مراجع معظم تقلید
احکام شرعی
دانش افزایی سیاسی
آشنایی با دانش افزایی سیاسی
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
سیاسی
مباحث روز
ولایت فقیه
انقلاب اسلامی
جریان شناسی سیاسی
بیداری اسلامی
جنگ نرم
اصطلاحات سیاسی
فرهنگی
فرق و ادیان
قرآن و احادیث
اهل بیت
مهدویت
امام خمینی
مقام معظم رهبری
سایر شخصیت ها
اجتماعی و هنری
ورزشی
نشریات
سبک زندگی
اخلاق دانشجویی
توصیه های تربیتی
فضائل اخلاقی
رذائل اخلاقی
تالار گفتگو
کرسی مجازی
هم اندیشی مجازی (ویژه اساتید)
گالری تصاویر
فیلم و کلیپ
اینفوگرافی
گالری صوتی
کاریکاتور
دانلودها

شعري از محمود درويش ما هم چنان زنده ایم ...

تعداد بازدید : 1264
شعري از محمود درويش
ما هم چنان زنده ایم ...

دختر/ فریاد

                بر   ساحل دریا
دخترکیست،
دخترک را خانواده ای ست
و خانواده را خانه ای
وخانه را
                دو پنجره و یک در ...
و در دریا ناوچه ایست
که تفریح میکند
با صید آدمهای ساحل    ؛
چهار نفر...
پنج نفر ...
هفت نفر
                بر شن میافتند
و دخترک دمی در اَمان می مانَد   ؛
زیرا دستی از مه به یاری اش آمد،
                                      دستی خدایی،

آن گاه دخترک فریاد زد   :
                              «بابا...
                               بابای من   !
                                 بلند   شو، تا برگردیم،
                                    دریا برای امثال ما نیست   !  »

پدر امّا پاسخ نداد
که بر سایه اش فرو  غلتیده بود ،
                                       در کوران غیاب،
خونی در  نخل،
خونی در ابر،
صدا او را به پرواز در می آورد،
                                   بالاتر و دورتر از ساحل دریا،

در شب صحرا فریاد     می زند     ؛
پژواک را پژواکی نیست،
و آن گاه
دخترک ـ خود ـ
فریادی جاودانه می شود
در خبری فوری،
که دیگر خبری فوری نماند،
وقتی هواپیماها باز آمدند
تا بمباران کنند؛
                     خانه ای را
                                    با دو پنجره و یک در...

***


نپرسیدند: «آن  سوی مرگ چیست  ؟»

نپرسیدند   : «آنسوی مرگ چیست؟»
نقشه ی بهشت را
بهتر از کتاب زمین در یاد داشتند ،
دلواپس پرسشی دگر بودند:
پیش از این مرگ چه کنیم  ؟
در حوالی زندگانیمان زنده ایم،
                                         حال آنکه زنده نیستیم
انگار زندگانی ما
تکّه هایی از صحراست
که خدایگان زمین بر سر  آن می ستیزند
و ما همسایه ی غبار روزگاران دوریم،
زندگانی ما بر شبِ تاریخ نگار گران است   :
                                                    «هرچه پنهانشان کردم،
                                                      از ناپیدا
                                                                                      بر من سر برآوردند»

زندگانی ما بر نقّاش گران است:
                                        «نقش شان را می زنم،
                                          سپس،
                                          خود نیز یکی از آنان می شوم
                                                                              و مِه مرا می پوشاند.»

زندگانی ما بر ژنرال گران  است:
                                        «چگونه از شبحی خون می جوشد؟»

زندگانی ما بودنی است،
بدان گونه که میخواهیم؛
میخواهیم  ؛
اندکی زنده باشیم،
نه برای چیزی ...
به احترام رستاخیزِ پس از مرگ.

و بی اختیار، سخن آن فیلسوف را بازگفتند:
                                                      « مرگ برای ما بی معناست؛
                                                        ما هستیم،
                                                        پس مرگ نیست    !
                                                        مرگ برای ما بی معناست  ؛
                                                        مرگ هست،
                                                                        پس آنگاه ما نیستیم!»

آنگاه
رؤیاهاشان را
به گونه ای دیگر سامان دادند
و ایستاده
              در خواب شدند.

***


به پشت سر نمی نگرند

به پشت سر نمی نگرند
تا با تبعیدگاه وداع کنند،
زیرا پیش روی شان تبعیدگاهی ست ،
به این چرخه خو گرفته اند،
نه پیشِ رویی ست، نه پشت سری،
                                             نه شمالی، نه جنوبی ،
از پرچین
به باغ «می کوچند   »،
در هر  متری از حیاط  خانه
وصیتّ نامه ای برجا می نهند:
                                    « بعد از ما
                                                 تنها زندگی را در یاد بسپارید   !»

از پرنیان صبح
به غبار نیمروز «  سفر می کنند»،
تابوتهاشان را می برند   ؛
سرشار از اشیاء نبودن    ؛
کارت   شناسایی،
و نامه ای   بی نشانی
                          به دلدار   :
                                      «بعد از ما
                                       تنها زندگی را در یاد بسپار   !»
از خانه ها به خیابانها «رهسپار می شوند»،
در حالی که نشانه ی زخمی پیروزی را رسم می کنند
و به تماشاگران می گویند:
                                « ما هم چنان زنده ایم
                                  ما را در یاد نسپارید ! »
از قصّه بیرون می روند
برای تنفّس و آفتاب گرفتن   ؛
رؤیاشان ؛ پریدن تا اوج،
                                و اوجِ  اوج ...

فرا   می روند و فرود   می آیند،
می روند و باز  می آیند   ؛
از سفالینه ی   کهن
به سوی  ستارگان خیز بر  می  دارند
و باز به قصّه برمی گردند..

پایانی ندارد آغاز ...
خواب آلوده
به فرشتگان خواب می گریزند     ؛
سپیدروی
با دو چشمان  سرخ از درنگ برخون فروریخته:
                                                          ـ « بعد از ما
                                                              تنها زندگی را در یاد بسپارید   !  »

برگرفته از«تابستان عاشقان»/ فصل پنجم/ ۱۳۹۰
شاعر: محمود درویش
برگردان: عبدالرضا رضایی نیا