تست شماره یک برای پیام ویژه تست شماره دو برای پیام ویژه این یک پیام سوم ویزه است برای ارسال این یکی از پیام چهارم های ویژه است 0
ارکان نهاد
برنامه ها
جشنواره ها
کارگاه ها
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
مسابقات
مسابفات
اسامی برندگان
حلقه های معرفت
آشنایی با حلقه های معرفت
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
کرسی های آزاد اندیشی
آشنایی با کرسی های آزاد اندیشی
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
نهضت تفسیر
آشنایی با نهضت تفسیر
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
احکام دانشجویی
مفاهیم و اصطلاحات احكام
پایگاه اطلاع رسانی مراجع معظم تقلید
احکام شرعی
دانش افزایی سیاسی
آشنایی با دانش افزایی سیاسی
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
سیاسی
مباحث روز
ولایت فقیه
انقلاب اسلامی
جریان شناسی سیاسی
بیداری اسلامی
جنگ نرم
اصطلاحات سیاسی
فرهنگی
فرق و ادیان
قرآن و احادیث
اهل بیت
مهدویت
امام خمینی
مقام معظم رهبری
سایر شخصیت ها
اجتماعی و هنری
ورزشی
نشریات
سبک زندگی
اخلاق دانشجویی
توصیه های تربیتی
فضائل اخلاقی
رذائل اخلاقی
تالار گفتگو
کرسی مجازی
هم اندیشی مجازی (ویژه اساتید)
گالری تصاویر
فیلم و کلیپ
اینفوگرافی
گالری صوتی
کاریکاتور
دانلودها

نگاهي به كارنامه يك ساله وزارت ارشاد

تعداد بازدید : 1035
وزارت فرهنگ جنتی در ایستگاه یک سالگی
نگاهي به كارنامه يك ساله وزارت ارشاد

نزدیک به 15 ماه از خرداد 92 میگذرد. از همان روزها حدس و گمان درباره متولی دستگاه فرهنگ و هنر کشور داغ بود. از هنرمندان سرشناس گرفته تا مدیران فرهنگی همه و همه فقط نامهایی بودند که در محافل خصوصی و عمومی زبان به زبان می گشتند اما دراولین سیزدهم مرداد ماه دولت یازدهم از شخصی رونمای گشت که حتی هنرمندان نیز نامی از ایشان در این حوزه نشنیده بودند. (1) وزیر پیشنهادی با 274 رای موافق نه تنها در بین اعضای کابینه بلکه در بین وزرای سابق نیز پیشتازی کرد. هر چند که برخی از موافقین در مجلس رای بالای او را حاصل برنامه ی اصولی و منسجم عنوان کردند اما با نگاهی گذرا به برنامه ی ارائه شده توسط ایشان می توان به راحتی فهمید که چندان توفیقی نسبت به سایر برنامه های ادوار قبل نداشته است و شاید به وسوسه همین تعداد رای موافق بود که منتج به کارت زرد و اخطار با امضای 105 نماینده در کمتر از پنج ماه گردید .

با ورود مدیریت جدید بازار مراسم های تودیع و معارفه رونق گرفت. مدیران معرفی شده از همان ابتدا به جای پرداختن به برنامه های خود و یا نقد منصفانه ، رویکرد های فرهنگی دولت نهم و دهم را تخریب و دست به عقده گشایی هشت ساله زدند و هیچ اشاره ی به فشارهای واردشده از سوی اُرگان های موازی و همیشه مخالف دستگاه فرهنگ و هنر کشور نکردند که در دو سال پایانی عمرقانونی دولت خدمتگزار با تمام توان برای محدود سازی رئیس دولتِ برآمده از میان مردم ، پا به عرصه این میدان نهاده بودند و از حق نگذریم برخی بی تدبیری ها نیز از داخل ارشاد خود مزید بر علت شد –که درباره عملکردش مجالی مبسوط و جداگانه طلب می کند - اما مدیران جدید با سوء استفاده از این فضا که قطعاً دیر یا زود صابون گروه های موازی و همیشه مخالف را بر تن خود نیز حس خواهند کرد در قامت یک منجی شروع به دادن وعده های بسیاری کردند. مدیران تازه وارد در مصاحبه ها و سخنرانی هایشان به قدری افراطی عمل کردند که صدای هنرمندان همسو با خودشان را نیز درآوردند تا جایی که برخی از آنان دست به قلم شده و آنها را از این افراطی گری حذر دادند.

ممیزی بعد از انتشار آن هم توسط بخش خصوصی، خروج آثار هنری اعم از کتاب و فیلم از محاق توقیف، رونق حراجی آثار تجسمی و گالری ها، برقراری و برپایی کنسرت ها و ... از جمله ده ها وعده ای بود که وزیر و معاونینش در ابتدای راه دادند و شاید کمتر کسی باور تحقق این وعده ها را در ذهن می پروراند اما آنقدر جریان های رسانه ای نزدیک به کانون های قدرت و ثروت در جشن و پایکوبی پایان مدت قانونی مردمی ترین دولت پس از انقلاب فریاد خوشحالی سردادند که هیچ صدای دیگری به گوش نمی رسید. ما به حکم احترام وآرامش بعد از انتخابات سکوت کردیم تا به سالگرد رسیدیم. حال با نیم نگاهی به عملکرد دستگاه فرهنگ و هنر دولت موسوم به تدبیر و امید و اعتدال در برخی محور ها که خود مصداق مُشتی نمونه ی خروار خواهد بود و به دور از هیاهوی رسانه ای به بررسی و ارزیابی خواهیم پرداخت.
 
بیشترین وعده ها در حوزه نشر و انتشار بود؛ حوزه ای که به راستی در رثای آن قبل و بعد از انتخابات سخن های بسیار رفت. شاید اولین وعده را وزیر تازه وارد دولت داد و آن برداشتن ممیزی قبل از انتشار و اعطای آن به بخش خصوصی آن هم بعد از انتشار بود. طرحی که از آن بوی ناپختگی و افراطی گری به مشام می رساند و در همان ایام توسط وزیر، ظاهراً ملغی اعلام شد (2)  و بر اساس همین رویه افراطی گرایانه بود که در مراسم معارفه مدیر کل جدید اداره کتاب به جای آنکه ما را به سمت سیاست های جدید ارشاد رهنمود سازد بیشتر به سمت ضرب المثل " وعده سر خرمن دادن " سوق مان داد، شاید آن روز مدیران جدید از فرت شادمانی مرداد سال بعد و سال های پیش رو را از یاد برده بودند که غیر منصفانه و ناجوانمردانه کارنامه نشر را در دولت قبل مورد سیاه نمایی قرار دادن و از آزادی و امید و اعتدال در دوران جدید گفتند. حال به راستی بعد از گذشت یکسال آیا رمان زوال کلنل اثر محمود دولت آبادی مجوز انتشار یافت ؟ ماجرای سهمیه کاغذ که ارشاد دولت قبل از سر لطف و نه وظیفه پرداخت می کرد چه سرانجامی در دولت جدید پیدا کرد؟ تنها اقدام بازگشایی یکی از انتشاراتی ها بود که آن هم در پی بی تدبیری برخی مدیران و فشارهای بیرونی به اشتباه تعلیق گردید .

در حوزه هنر های تجسمی، بازدید از چند موزه در محله های اعیان نشین تهران و یک حراجی شد نماد نشاط و رونق! اما با کمی دقت نظر میتوان پی برد که این ها نه تنها دردی از هنرمندان تجسمی دوا نمی کند بلکه فقط فرش قرمزی ست برای ورود عده ای خاص با یک مشرب فکری در دستگاه فرهنگ و هنر کشور. آنان در نخستین گامشان حراجی در تهران برگزار کردند - البته این حراجی سال گذشته نیز به صورت نیم بند برگزار شده بود اما نه به وسعت سال بعد از آن -و یک روزنامه در حکم پایگاه اطلاع رسانی این حراجی به ایفای نقش پرداخت (3)  که خود جای تعجب فراوان دارد .آری در نگاه اول با فروش صد در صدی آثار به مبلغ شش و نیم میلیار تومان رکورد منحصر به نام فردی ثبت گردیده اما نکته این حراجی اینجاست که بیشترین چکش برای اثری از سهراب سپهری با مبلغ 700 میلیون تومان خورده شد. بعد ها مشخص شد که خریدار محترم نه یک فرد حقیقی که یک بانک است این مبلغ را نه از جیب شخصی که از حساب مشتریانش به جهت کار عام المنفعه پرداخت کرده است. این اتفاق، این سوال را در ذهن تداعی میکند که اگر بانک مورد نظر تصمیم داشت چنین وجهی برای این کار خیریه پرداخت کند دیگر چه نیازی به برگزاری حراجی و در نهایت انجام چنین تبلیغاتی بود؟!

در حوزه موسیقی مدیر جدید در روز معارفه خود لب به گلایه از لغو کنسرت ها و حاشیه های ایجاد شده در دولت قبل  باز کرد، ما نیز با این گفته موافق هستیم که ارشاد باید حامی هنرمندانش باشد اما وقتی شورای تامین استانی به هر دلیل درست یا غلط مجوز برپای کنسرتی را در لحظات آخر لغو می کند و یا گشت های محترم پلیس در ورودی درب این مراسم ها به جمع آوری مدعوین و تماشاگران که از منظر او بد حجاب هستند اقدام می کند، این را که نمیتوان به حوزه ارشاد ربط داد و این دقیقا جزئی از رفتار همان گروه های همیشه مخالف و موازی با فرهنگ و هنر کشور میباشند اما آیا این چنین اقدامی در دوران مدیریت جدید رخ نداده است؟ چندی پیش کنسرتی به دلیل جدا کردن بانوان و آقایان لغو گردید. آیا انصاف است این اقدام که از طرف ناجا انجام شد را گردن ارشاد بی اندازیم و همان را بر سر دست گرفته و به دولت توهین و افترا ببندیم؟ و نیک می دانیم که باید تمهیدی اندیشیده شود تا تمام مسائل فرهنگی و هنری مستقیماً در حوزه فرهنگ و هنر ساماندهی شود نه توسط گروه ها و نهاد های خارج از این حیطه.

درحوزه هنر های نمایشی همین بس که عده ی خارج نشین سوگلی و مورد حمایت های عجیب و بی سابقه ی دولت قرار گرفته اند به گونه ی که اعتراض اهالی تئاتر را برانگیختند(4). به طور مثال یکی از همین هنرمندان سوگلی کمتر از یکسال ده نمایش را به روی صحنه برده است و این در حالی است که خیل عظیمی از هنرمندان هنر های نمایشی پشت درب سالن های نمایش به انتظار یک اجرا سال هاست که مانده اند. یا در حوزه سینما همین پرسش کافی است که کدام یک از فیلم هایی که در گذشته توقیف شدند در این دولت رنگ اکران عمومی به خود دیدند ؟ و دهه ها مورد این چنین ...

در سایر حوزه ها نیز اوضاع چندان تفاوتی با آنچه گفته شد ندارد و این چند مورد نیز مُشتی از خروار خروار های این روز های فرهنگ و هنر کشور بود. دولتی که با نام دولت راستگویی و درستکاریی ، اعتدال و امید، و دولت ژنرال ها آن هم با تفاوت 230 هزار رای بر اساس قانون نصف به علاوه یک، سال اولش را در حوزه فرهنگ و هنر سپری کرده، به جز دادن وعده و وعید کار دیگری نکرده و بعید می دانیم در سال های آتی نیز اقدامی بکند مگر راه و روش خود رو تغییر دهد. سر انجام  این یادداشت را با ضرب المثلی به اتمام میرسانم که مصداق خوبی ست برای این مدیران فرهنگ و هنر این روزهای سرزمینم:

اقایان  با حلوا حلوا کردن هیچ دهانی تا به حال شیرین نشده است .و این حکایت همچنان باقی است ...

http://media.nasimonline.ir/original/archive/14-2-1393/IMAGE635348036529869923.jpg

---------------------------------------

1.روزنامه شرق ، شماره 1803

2.خبرگزاری ایسنا ، 27 شهریور 92

3.روزنامه شرق، شماره1769

4.روزنامه اعتماد شماره