تست شماره یک برای پیام ویژه تست شماره دو برای پیام ویژه این یک پیام سوم ویزه است برای ارسال این یکی از پیام چهارم های ویژه است 0
ارکان نهاد
برنامه ها
جشنواره ها
کارگاه ها
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
مسابقات
مسابفات
اسامی برندگان
حلقه های معرفت
آشنایی با حلقه های معرفت
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
کرسی های آزاد اندیشی
آشنایی با کرسی های آزاد اندیشی
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
نهضت تفسیر
آشنایی با نهضت تفسیر
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
احکام دانشجویی
مفاهیم و اصطلاحات احكام
پایگاه اطلاع رسانی مراجع معظم تقلید
احکام شرعی
دانش افزایی سیاسی
آشنایی با دانش افزایی سیاسی
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
سیاسی
مباحث روز
ولایت فقیه
انقلاب اسلامی
جریان شناسی سیاسی
بیداری اسلامی
جنگ نرم
اصطلاحات سیاسی
فرهنگی
فرق و ادیان
قرآن و احادیث
اهل بیت
مهدویت
امام خمینی
مقام معظم رهبری
سایر شخصیت ها
اجتماعی و هنری
ورزشی
نشریات
سبک زندگی
اخلاق دانشجویی
توصیه های تربیتی
فضائل اخلاقی
رذائل اخلاقی
تالار گفتگو
کرسی مجازی
هم اندیشی مجازی (ویژه اساتید)
گالری تصاویر
فیلم و کلیپ
اینفوگرافی
گالری صوتی
کاریکاتور
دانلودها

عوارض و ضررهای تک فرزندی

تعداد بازدید : 7055

 در اصطلاح رایج به آن ها می گویند، یکی یه دونه! گاهی برای آنکه تحویلشان بگیرند و به آن ها بگویید که یگانه هستند و گاهی هم برای اینکه لوس بودن شان را به رخ شان بکشند. در بین عوام چنان رایج شده است که یکی یه دونه ها همان ننرهای تاریخ اند که کسی جرات ندارد به آن ها بگوید، بالای چشمتان ابروست! در دنیای امروزی پدر ومادر های زیادی هستند که تصمیم به تک فرزندی گرفته اند. این پدیده در کشور خودمان هم در سطح وسیع قابل مشاهده است و البته سیاست مداران جمعیتی برای رفع آن تلاش می کنند. مباحث جمعیتی در کشور سروصدای زیادی به پا کرده است. افزایش جمعیت مخالفین و طرفدارانی دارد. گذشته از پرداختن به این مسئله و سیاست های جمعیتی و درست و غلط بودن آن ها، تلاش می کنیم عوارض تک فرزندی را نه به لحاظ یک پدیده ی جمعیتی بلکه از نظر اجتماعی و جامعه شناختی، شرح دهیم. در کشورمان نرخ باروری به کمتر از دو فرزند کاهش پیدا کرده و این یعنی اینکه والدین زیادی در کشور هستند که تک فرزندی را انتخاب کرده اند. استدلال این والدین برای داشتن یک بچه، هزاران دلیل اقتصادی، اجتماعی و روانی است. آن ها از مدل خانواده ی سه نفری دفاع کرده و می گویند: چرا وقتی نمی توانیم نیازهایش را برآورده کنیم باید او را به دنیا بیاوریم؟ پدر تحصیل کرده ای را دیدم که می گفت: خدا یکی، همسر یکی و فرزند هم یکی! تک فرزندی در شرایط اقتصادی امروزی بهترین گزینه است و ما یک بچه بیشتر نخواهیم داشت. فقط مشکل این است که غالبا این بچه ها کمی لوس می شوند و البته ما کاری می کنیم که بچه مان اینگونه نشود. او را طوری تربیت می کنیم که از این صفت کاملا مبرا باشد. در این نوشتار نمی خواهیم به شما بگوییم که مجبورید بیش از یک فرزند داشته باشید، اما می خواهیم نشان دهیم که مشکلات یکی یه دونه ها فقط به لوس بودن شان ختم نمی شود و این لوس بودن، اساسا غیر قابل اجتناب است. حتی اگر شما والدین عزیز تحصیل کرده باشید و یا خیلی حواستان هم جمع و جور باشد.
تک فرزندی من و تو به عنوان یک زوج، شاید راحت ترین گزینه باشد و به حس منفعت طلبانه و خودخواهانه ی آدم های مدرن امروزی پاسخ منطقی دهد، اما  روی زندگی اجتماعی و خانوادگی سه نسل تاثیر منفی دارد: نسل والدین، نسل فرزند و نسل فرزندان فرزند. تاثیر نامطلوب این پدیده روی سه نسل را بررسی می کنیم:

نسل والدین:
والدینی که فقط یک بچه به دنیا می آورند، در سنین میانسالی دوباره تنها می شوند. مخصوصا اگر تنها فرزند خود را در سنین پایین به دنیا آورده باشند، مثلا فرض کنید، پدر و مادری در سن25سالگی فرزندی به دنیا می آورند. این فرزند 20 سال بعد مستقل می شود و در جستجوی شغل، تحصیلات و همسر منزل پدری را ترک می کند. این والدین در سن 45 سالگی، یعنی درست زمانی که بحران های میانسالی درحال شروع شدن است، دوباره تنها می شوند. این احساس تنهایی و نداشتن همدم، دوران میانسالی را به دورانی تلخ تبدیل می کند و فرد را گوشه گیرو منزوی می سازد. در این شرایط وجود فرزندان دیگر می تواند محیط خانه را محیطی شاد و والدین را سرپا نگه دارد. افراد در دوران میانسالی و پیری احتیاج شان به فرزند به لحاظ روانی بیشتر می شود. حتی گاهی گفته می شود نیاز به اولاد در میانسالی، بیشتر از نیاز به همسر است. در دسترس نبودن فرزندان پدر و مادر را افسرده و ضربه ی روحی سنگینی را به آن ها وارد می کند.
یکی دیگر از معضلات تک فرزندی برای والدین این است که تمام عاطفه و احساس، پول و سرمایه و وقت خود را برای یک فرزند صرف می کنند و خدایی ناکرده اگر آن فرزند، والدین را مورد بی مهری خود قرار دهد و به لحاظ عاطفی پاسخگوی نیاز والدین خود نباشد، آن پدر و مادر احساس شکست و سرخوردگی می کنند. ولی اگر در خانواده فرزندان دیگری نیز باشند، آن ها معمولا با محبت خود، بی مهری خواهر یا برادر خود را جبران خواهند نمود. و بار روانی والدین را کم می کنند. فداکاری و عشق والدین در برابر فرزندان مسئله ای است خدایی. اما فرزندان همیشه در برابر این زحمات قدرشناس نیستند. اگر فرزند اول با قدرناشناسی خود والدین را برنجاند، فرزند دوم با محبت و تشکر خود دل پدر و مادر را دوباره روشن و امیدوار خواهد کرد. 

نسل تک فرزندان:
این بچه ها غالبا افرادی خود محور و خودخواه هستند. خانواده مهم ترین محل جامعه پذیری افراد است. این کودکان در خانواده همیشه در مرکز توجه بوده اند و به نظرات و خواسته های آنان توجه ویژه شده است. بنابراین، آن ها با چنین روحیه ای بزرگ می شوند و به همین دلیل انتظار دارند، زمانی که وارد جامعه شدند، با آن ها همینگونه رفتار شود. جامعه هم اغلب فراتر از خواسته های افراد است و با احدی سر شوخی ندارد، با آن ها طبق لیاقتی که دارند رفتار می کند و اینجاست که امپراتوران کوچک، گاهی تبدیل به سرخوردگانی بزرگ می شوند. اعتماد به نفس کاذب یکی از مشکلات شایع در بین یکی یه دونه هاست. آن ها به واسطه ی غرور کاذبی که خانواده به آن ها تزریق کرده اند، احساس می کنند از پس همه چیز برمی آیند و بدون سعی به همه چیز خواهند رسید. برای آن ها همیشه وقت زیادی صرف شده، این از این جهت که آن ها را به کودکانی آگاه به مسائل و فهیم تبدیل کرده، مفید است. اما از طرفی آن ها را نسبت به تنش های اجتماعی، افرادی حساس و پرمدعا کرده است.

تک فرزندان فرصت تعامل، رقابت، هم نشینی با خواهر و برادر را از دست داده اند و به عبارتی دیگر این فرصت از آنان سلب شده است. بچه ها در خانه با خواهر و برادر خود تعامل همیشگی دارد. با آن ها دوست می شود. به آن ها می آموزد و از آنان چیزهایی را یاد می گیرد. از همان ابتدای کودکی، بچه در روابط سه طرفه، یعنی خودش، والدین و خواهرش با احساسی به نام حسادت آشنا می شود. او به کمک والدین یاد می گیرد که چگونه حسادت خود را رفع، و آن را تبدیل به رقابت سالم نماید. در حالیکه این فرصت برای تک فرزندان پیش نمی آید. خواهر و برادر مخصوصا اگر اختلاف سنی کمی با هم داشته باشند، فضای تعامل اجتماعی، یادگیری و تبادل اطلاعات، همدلی و... را برای کودکان فراهم می کنند.

نسل آینده:
معضلات مربوط به تک فرزندان به همان دوره ی کودکی و نوجوانی ختم نمی شود. این بچه ها بزرگ می شوند، تشکیل خانواده می دهند و خودشان پدرومادر می شوند. بچه یا بچه های این تک فرزندان که حالا دیگر خودشان والدین هستند، تنها دارایی آن ها به حساب می آیند. پدرومادر تک فرزند، دیر یا زود از دنیا می روند و یا آن قدر پیر هستند که خودشان احتیاج به مراقبت دارند. این والدین خواهر و برادری هم ندارند که با آن ها معاشرت کنند. این فرزندان تمامی بار مسئولیت والد خود را باید به دوش بکشد. علاوه بر این آن ها هیچ دایی و خاله، یا عمه و عمویی ندارند که با بچه های آن ها معاشرت کنند. این فرزندان از داشتن فامیل و اقوام محروم اند و هیچ گاه لذت بازی یا درد دل با پسرخاله و دختر دایی را تجربه نخواهند کرد.
بنابراین جامعه شناسان و روان شناسان توصیه می کنند تا حد امکان از تک فرزندی پرهیز  کنیم و فرصت داشتن خواهر یا برادر را به کودکانمان بدهیم. اما گاهی از این پدیده گریزی نیست و خانواده ای به اجبار این پدیده را تجربه می کند. مثل زمانی که ازدواج ها چنان به تاخیر می افتد که فرصتی نصیب مادر، برای زایمان دوباره پیش نمی آید. یا مثلا وقتی که زوجین به دلیل ناباروری با روش های پزشکی دارای یک فرزند می شوند. در این موارد که تجربه ی تک فرزندی ناگزیر می شود عمل به موارد زیر برای داشتن فرزندی سالم تر توصیه می شود:
-حتما کودک خود را برای چند ساعت در روز به مهد کودک بفرستید تا فرصت همنشینی با هم سنان را پیدا کند و با آن ها به معاشرت بپردازد.
-اجازه ندهید از امکاناتی که برای او فراهم است، سوء استفاده کند. گاهی او را از چیزهایی که واجب نیست محروم کنید و به او نه بگویید.
_از او بخواهید خوراکی هایش را با دوستانش تقسیم کند و حتی گاهی یکی از اسباب بازی هایش را به بچه های فامیل ببخشد.
-او را در بازی های گروهی شرکت دهید و زمانی که شکست خورد، به او بفهمانید که همیشه برنده نیست.