تست شماره یک برای پیام ویژه تست شماره دو برای پیام ویژه این یک پیام سوم ویزه است برای ارسال این یکی از پیام چهارم های ویژه است 0
ارکان نهاد
برنامه ها
جشنواره ها
کارگاه ها
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
مسابقات
مسابفات
اسامی برندگان
حلقه های معرفت
آشنایی با حلقه های معرفت
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
کرسی های آزاد اندیشی
آشنایی با کرسی های آزاد اندیشی
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
نهضت تفسیر
آشنایی با نهضت تفسیر
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
احکام دانشجویی
مفاهیم و اصطلاحات احكام
پایگاه اطلاع رسانی مراجع معظم تقلید
احکام شرعی
دانش افزایی سیاسی
آشنایی با دانش افزایی سیاسی
برنامه های آتی
برنامه های اجرا شده
سیاسی
مباحث روز
ولایت فقیه
انقلاب اسلامی
جریان شناسی سیاسی
بیداری اسلامی
جنگ نرم
اصطلاحات سیاسی
فرهنگی
فرق و ادیان
قرآن و احادیث
اهل بیت
مهدویت
امام خمینی
مقام معظم رهبری
سایر شخصیت ها
اجتماعی و هنری
ورزشی
نشریات
سبک زندگی
اخلاق دانشجویی
توصیه های تربیتی
فضائل اخلاقی
رذائل اخلاقی
تالار گفتگو
کرسی مجازی
هم اندیشی مجازی (ویژه اساتید)
گالری تصاویر
فیلم و کلیپ
اینفوگرافی
گالری صوتی
کاریکاتور
دانلودها

داستان دنباله دار ضعف محتوا در تلویزیون

تعداد بازدید : 1273
با نگاهی به برنامه های تولیدی تلویزیون
داستان دنباله دار ضعف محتوا در تلویزیون

داستان انتقادها از تلویزیون هم شده است حکایت «آب در هاون کوبیدن». تعریف از فلان برنامه بهمان شبکه ماهواره ای و حسرت از ضعف تولیدات تلویزیون خودمان، موضوع ثابت گپ و گفت های روزنه مان شده. و ما که دیگر خسته شده ایم از نوشتن و بی نتیجه بودن.
 
شبکه های تازه دیجیتالی یکی پس از دیگری افتتاح می شوند، «سلامت» آخرین شان. اما چه فایده. آنتن این همه شبکه تازه تأسیس با چه برنامه هایی پر می شود!؟ تولیدات دهه هفتاد. همان اتفاقی که برای «شبکه پویا» افتاده که با بازپخش" سندباد جونم"، "پسر شجاع"، "مدرسه موش ها" و... به شبکه نوستالژی کودکی های مان تبدیل شده است.
 
مقایسه همین شبکه پویا با نمونه های خارجی ش به خوبی توان رقابتی شبکه ای داخلی با شبکه ای فارسی زبان را به رخ می کشد. فقط باید امیدوار باشیم کودکان ایرانی تصادفاً نمونه فارسی زبان شبکه پویا را نبینند تا همچنان "پویا" را برای تماشا انتخاب کنند. درباره بقیه شبکه ها نیز، وضع بهتر از این نیست. به سراغ سریال های فصلی تلویزیون برویم که نقطه قوت شبکه های رسانه ملی برای جذب مخاطبان شبانه تلویزیون به حساب می آید.
 
"دیوار" سامان مقدم ، "رویای گنجشک ها" راما قویدل، "دزد و پلیس" سعید آقاخانی و "تکیه بر باد" محمود معظمی که در حال حاضر در حال نمایش در شبکه های اصلی تلویزیون است هیچ کدام نتوانسته مخاطب بیشتری از "دونگی" کره ای نصیب خود کند. و این در حالی است که تولید این آثار به نویسندگان و فیلمسازان پرمخاطب سپرده شده است.
 
اما نکته جالب توجه، نگاهی دوباره به سریال های موفق دهه هفتاد تلویزیون است که بازپخش آن ها بایستی بار دیگر مخاطب ایرانی را پای تلویزیون ملی بنشاند. سریال هایی که تا چندی پیش تنها از شبکه هایی چون آی فیلم به نمایش درمی آمدند اما به تازگی به شبکه های اصلی تلویزیون نیز راه یافته اند.
 
اما پرسش این جاست که تلویزیون تا چه زمانی می تواند با این گونه راهکارها، مخاطبان خود را حفظ کند!؟ در زمانه ای که سیل برنامه های تلویزیونی فرصتی برای تغییر کانال ها را نیز به مخاطب نمی دهد، چگونه می توان با تکرار برنامه های پربیننده دهه های گذشته، مخاطبان داخلی را راضی نگاه داشت.
 
وقتی رسانه ملی با بودجه سالانه دولتی و چندین و چند شبکه تخصصی حتی توان رقابت با شبکه های فارسی زبان خارجی با بودجه هایی به مراتب کمتر را ندارد، تنها می توان به ضعف مدیریت و برنامه سازی در این رسانه عریض و طویل اندیشید. رسانه ملی چه در حوزه صدا و چه سیما روز به روز با گسترش کمی روبروست. کمیتی که کیفیتی در پی آن پیدا نیست. رسانه ملی، اقیانوسی یک سانتی شده که رو به خشکسالی است.